Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2017

ΠΕΝΘΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΧΑΛΜΟΥΚΗ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

      Απεβίωσε στις 9-1-2017, στο νοσοκομείο του Ρίου στην Πάτρα και ετάφη στις 10-1-2017 στο κοιμητήριο Αγίας Παρασκευής Αχλαδοκάστρου, ο Χαράλαμπος Χαλμούκης του Αντωνίου ( γιός του Παπαντώνη), σε ηλικία 68 ετών. Ήταν το γελαστό παιδί του χωριού-πράος και όλοι τον αγαπούσαν. Ο εκλιπών παντρεύτηκε την Ευαγγελία ( Βαγγελιώ) και απέκτησε δυο αγόρια.Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Λαμίας. Πρωτο-διορίστηκε στο χωριό Πύργος Κορινθίας.Στη συνέχεια εργάστηκε στο χωριό μας,στο Διασελλάκι και σε άλλα σχολεία του Αγρινίου, από όπου και συνταξιοδοτήθηκε.Υπήρξε και παίκτης της Α.Ο. Θύελλας Αχλαδοκάστρου, όπου έπαιζε στην άμυνα,ήταν από τα βασικά στελέχη και όλοι τον φωνάζαμε « καμπόλη» επειδή ήταν αριστεροπόδαρος.
    Στην οικογένειά του εύχομαι την εξ ουρανού παρηγοριά. Το χώμα του Αχλαδοκάστρου να είναι ελαφρύ που τον σκέπασε.


                             Μπάμπη, Συμπαίκτη της Α.Ο. Θύελλας
                                 Αιωνία σου η μνήμη,
                              Λάμπρος Νικ. Πυλαρινός

ΠΕΝΘΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΥΛΑΡΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ

     Απεβίωσε στις 11-1-2017, στην Πάτρα και ετάφη στις 12-1-2017 στο κοιμητήριο Αγίας Παρασκευής Αχλαδοκάστρου, ο Νικόλαος Πυλαρινός του Μιχαήλ ( γιος του Μπαρμπαμιχάλη), σε ηλικία 92 ετών. Ο εκλιπών παντρεύτηκε την Ξένη κόρη του ΄'Κουρλανάκη΄΄ και απέκτησε 4 παιδιά. Τον Βασίλειο, τον Μιχαήλ (Λάκη), τον Κωνσταντίνο και την Αγαθή. Όλη  του την ζωή την πέρασε στο χωριό, όπου διατηρούσε καφενείο. Με τα Κοινοτικά του χωριού ασχολήθηκε αρκετά χρόνια, υπήρξε και Πρόεδρος. Στην οικογένεια του εύχομαι του εξ ουρανού παρηγοριά.
    Το χώμα του Αχλαδοκάστρου να είναι ελαφρύ που τον σκέπασε.


                                                     Ξάδελφε Νίκο,

                                                 Αιωνία σου η μνήμη,
                                              Λάμπρος Νικ. Πυλαρινός


ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΥΛΑΡΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ

  Ξάδελφε Νίκο

     Το ρολόι της ζωής σου σταμάτησε στα 92 σου χρόνια. Ήσουν ο μοναχογιός του Μπαρμπαμιχάλη και όπως μου είχε πει κάποτε ο πατέρας σου ήθελε να σε παντρέψει με μια καλή νύφη από το χωριό. Ως εκ θαύματος βρέθηκε η Ξένη, η κόρη του΄΄ Κουρλανάκη΄΄, την οποία παντρεύτηκες και απέκτησες 4 παιδιά, είδες και εγγόνια. Πιστεύω από την ζωή έφυγες ευχαριστημένος. Άνοιξες το καφενείο, μεγάλωσες τα παιδιά σου δεν είχες κανένα οικονομικό πρόβλημα, έκανες και κάποια περιουσία. Με το καφενείο γνώρισες πολλούς ανθρώπους-κουβέντιασες μαζί τους, έκανες πολλούς φίλους, άκουσες διάφορες ιστορίες, σχετικά με τον εμφύλιο Πόλεμο.
     Μεταξύ των φίλων που έκανες ήταν ο μακαρίτης ο Θόδωρας, από την Αράχωβα, γιατί όταν τον συναντούσα στο καφενείο μου έλεγε τα καλύτερα λόγια για εσένα και την οικογένεια σου. Όταν ήμουν Δημοτικός Σύμβουλος στον Δήμο Πλατάνου και περνούσα από τα χωριά Κλεπά- Αράχωβα- Νεοχώρι- Λειβαδάκι και λοιπά χωριά, όλοι με ρωτούσανε τον Νίκο τον Πυλαρινό που έχει το καφενείο τι τον έχεις και όταν τους έλεγα ότι είμαστε ξαδέρφια, μου έλεγαν τα καλύτερα λόγια για το άτομο σου, όπως π.χ. ο Δημητρόπουλος από την Κλεπά. Τους περισσότερους φίλους είχες από το Λειβαδάκι, σχεδόν όλο το χωριό , συγχρόνως σε στηρίζανε οικονομικά, αγοράζοντας κρέατα και άλλα προϊόντα. Νίκο για αρκετά χρόνια, ασχολήθηκες με τα Κοινοτικά έκανες και Πρόεδρος του χωριού. Με την ειδικότητα του νοσοκόμου που απέκτησες από τον στρατό, ξέρω προσωπικά ότι έσωσες πολλούς χωριανούς.
     Τον θείο μου τον Αντώνη,ο οποίος όσο ζούσε μου έλεγε συνεχώς, ότι τον είχες σώσει από βέβαιο θάνατο στον Γράμμο που τραυματίστηκε από θραύσματα όλμου στο κεφάλι, τον αναγνώρισες από τα βογγητά του και ως νοσοκόμος του πρόσφερες τις Α΄ Βοήθειες  και από εκεί τον στείλανε στην Αθήνα στο νοσοκομείο. Η ζωή είναι μάταια « ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης» Στην οικογένειά σου εύχομαι την εξ ουρανού παρηγοριά. Το  χώμα του Αχλαδοκάστρου να είναι ελαφρύ που σε σκέπασε.

                                                              Ξάδελφε Νίκο
                                                             Αιωνία σου η μνήμη,
                                                         Λάμπρος Νικ. Πυλαρινός.

Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2017

ΠΕΝΘΟΣ-ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΡΕΛΗΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ

   Απεβίωσε στις 20/12/2016 στην Πάτρα και ετάφη στις 21/12/2016 στο Κοιμητήριο Αγίας Παρασκευής Αχλαδοκάστρου ο Ιωάννης Κουρελής του Αλεξίου (Κουρλάνης-γιός του Στάλιν). Υπήρξε και παίκτης της ΑΟ ΘΥΕΛΑ ΑΧΛΑΔΟΚΑΣΤΡΟΥ. Ο εκλιπών τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στο χωριό, μετά το στρατιωτικό πήγε στην Πάτρα, όπου και διέμενε με την οικογένειά του. 

   Στους οικείους του εύχομαι την εξ ουρανού παρηγοριά. Το χώμα του Αχλαδοκάστρου να είναι ελαφρύ που τον σκέπασε.

                Γιάννη 
         Αιωνία σου η μνήμη.
              
        
            Λάμπρος Πυλαρινός

Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2016

Αθανάσιος Αγγελάκης του Ιωάννη

(Ζούκας – Καφέζας)


        Το μπλοκ φιλοξενώντας φωτογραφίες από το ανεκτίμητης, συλλεκτικής αξίας Αρχείο του Θανάση Αγγελάκη ( Ζούκα – Καφέζα), θα παρουσιάζει κάθε τόσο φωτογραφίες από το παρελθόν του χωριού μας, τον οποίον και ευχαριστούμε θερμά, εγώ και οι συνεργάτες μου για την παραχώρησή τους.






Αχλαδόκαστρο (Αρτοτίβα) το χωριό των κρυμμένων θησαυρών.

              Ο Θανάσης γεννήθηκε το έτος 1931 στο Εικόνισμα, όπου τα παλαιά χρόνια ήταν ένας μικρός οικισμός πριν φθάσουμε στο χωριό από τον επαρχιακό δρόμο Θέρμου - Αχλαδοκάστρου. Στον οικισμό αυτόν έμεναν και οι Αγγελακαίοι (Λιμεροχαράλαμπος και Λιμεροθανάσης). Ο πατέρας του Ιωάννης, παντρεύτηκε την μητέρα του Αθηνά από την Περίστα το γένος Μανώλη και απέκτησαν 4 παιδιά, τον Δημήτρη, την Βασιλική, τον Θανάση και τον Αριστείδη. Ο πατέρας του πήγε στη Μικρά Ασία ως αγγελιοφόρος του ιππικού. Πέθανε το έτος 1949 σε ηλικία 54 ετών στα Πατήματα. Εκεί φτιάξανε ένα ξυλοκρέβατο και τον πήγαν στο χωριό. Στο Εικόνισμα μείνανε ως το έτος 1955, κατόπιν φτιάξανε καινούργιο σπίτι στο χωριό. Όταν πέθανε ο άνδρας της το βάρος της ανατροφής των παιδιών της έπεσε πάνω στις πλάτες της, για αυτό αναγκάστηκε να δουλέψει σκληρά, προκειμένου να μεγαλώσει τα 4 παιδιά της. Ο πατέρας του γεννήθηκε το έτος 1895 και απεβίωσε το έτος 1949 σε ηλικία 54 ετών, η δε  μητέρα του γεννήθηκε το έτος 1898 και απεβίωσε το έτος 1975 σε ηλικία 77 ετών.


Ιωάννης Αγγελάκης (Ζούκας) του Αριστείδη. Ιππέας Αγγελιοφόρος στην Μικρά Ασία έτος 1922
Ιωάννης Αγγελάκης (Ζούκας) του Αριστείδη. Ιππέας Αγγελιοφόρος στην Μικρά Ασία έτος 1922




           Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχα με το Θανάση από τη Θεσσαλονίκη, μου ανέφερε, ότι ο πατέρας του Ιωάννης, ήταν αγωγιάτης και με το μουλάρι του μετέφερε διάφορα εμπορεύματα από το Θέρμο στο χωριό μας στο παντοπωλείο του Γεωργίου Πυλαρινού (Αναστασόργου-παντοπώλη).  Ο πατέρας του συγχρόνως ήταν και κουρέας και πάντα γυρνούσε με ένα τσιμπούκι στο στόμα.Επίσης στον Πλάτανο μετέφερε αλάτι και πετρέλαιο στο μονοπώλιο του Δημητρακόπουλου (Ντελή), καθώς και σε άλλα χωριά. Για να καλύψει την απόσταση από το Θέρμο που ήταν μακριά αναγκαζόταν να ξυπνάει νύχτα ( το αγώϊ ξυπνάει τον Αγωγιάτη) , πολλές φορές στη τοποθεσία Σκάλα ή στο Πιτσαβόρεμα συναντούσε τον Δημήτριο Αγγελάκη (Σιαρλή) με τη φοράδα του την Μπόλια όπως την έλεγε, όπου είχε κρεμασμένα στο σαμάρι δύο με τρία κατσίκια ή αρνιά κλεμμένα από τα γιδοπρόβατα των Διασελακιωτών.  

           Ο πατέρας μου τον ρώτησε ‘τι είναι αυτά Σιαρλή’ και εκείνος του απάντησε ‘ Ζούκα μη μιλάς τα Σιαρλόπαιδα πεινάνε θέλουν να φάνε’. Το γεγονός αυτό , ο πατέρας μου το είπε μόνο στη μητέρα μου την  Καφεζοάννενα και σε εμάς τα παιδιά. Συνεχίζοντας την τηλεφωνική επικοινωνία με ρώτησε ποίος ήταν ο μεγαλύτερος κατσικοκλέφτης του χωριού, στην αρχή τα έχασα και του απήντησα ‘ δεν ξέρω’ στη συνέχεια του είπα ‘ θα εννοείς τον παππού μου τον Αριστοφάνη’, γιατί ήξερα ότι είχε κάνει φυλακή στο Μεσολόγγι για ζωοκλοπές, όπου το στέκι του το είχε στο Χανάκι  κοντά στο πέτρινο γεφύρι της Αρτοτίβας και  είχε για τσιράκι του τον Κωνσταντίνο Αγγελάκη ( Γιαννικοκώτσιο).

        Το ψητό << κλέφτικο ή στη γάστρα >> από τα κλεψιμαίικα κυρίως σφάγια κατά την συνήθεια της εποχής, δεν έλειπε ποτέ από το στέκι αυτό, ο μπάρμπα- Αριστοφάνης στο τζάκι, κάτω από την γωνιά είχε κάνει ένα μικρό φούρνο, όταν έγδερνε τα ζώα τεμάχιζε το κρέας, το τύλιγε στο δέρμα και το έψηνε μέσα στο φούρνο, όπου μοσχοβολούσε ο τόπος. Όταν ήταν έτοιμο το ψητό έριχνε τρεις τουφεκιές με το γκρα που είχε, αυτό ήταν συνθηματικό για να το φάνε. Για το φαγοπότι έπαιρναν μέρος ο μπάρμπα –Αριστοφάνης, ο Γεώργιος Τσίπουρας από τον Πλάτανο και ο Κωνσταντίνος Χαλμούκης ( Χαρνοκώτσιος), οι οποίοι ήτανε μπατσανάκηδες είχαν πάρει τις τρεις αδελφές Μαρία, Κωνσταντίνα και την Πολυξένη από το σόι των Καραγεωργέων( Αγκαθούλες). Στο φαγοπότι έπαιρναν μέρος και τα αδέρφια του, ο Γιαννακός από το Καστράκι ,ο Γιώργος (Ρουμάνος) και ο Πλαρναντώνης από το Παλιόχανο. Πολλές φορές καλούσε και τον Αθανάσιο Αγγελάκη (Λιμεροθανάση) τον οποίον χρησιμοποιούσε ως μάρτυρα στο Μεσολόγγι για ασήμαντη αφορμή που του έκαναν μήνυση οι Αγγελακαίοι ( Σιαμανταίοι). Την εποχή εκείνη, οι Πυλαριναίοι τα είχαν καλά με ορισμένους Αγγελακαίους.

            Θυμάμαι μικρός όσοι κάτοικοι του χωριού τις απογευματινές ώρες γυρνούσαν από τον Καλαμπόρο – Λιναράκια – Καστράκι, η αυλή του σπιτιού τους στο Εικόνισμα ήταν γεμάτη από κόσμο για να πιούν ένα ποτήρι νερό ή ένα καφέ ο οποίος ήταν αναμειγμένος με ρεβίθι ή κριθάρι καβουρντισμένος με τον ψήστη γιατί εκείνη την εποχή στο χωριό συνηθιζόταν . Πολλές φορές όταν δεν υπήρχε νερό τους κερνούσανε κρασί. Το νερό το έφερνε η χήρα μητέρα του, η κυρά Αθηνά από το  Πλατάνι ή από τα Χαλκιαρά φορτωμένη την βαρέλα, η οποία ήταν μια δυναμική γυναίκα .  Οι βαρέλες από τις άλλες οικογένειες ήταν μέσα στα σπίτια τους, ενώ η δική τους βαρέλα, όπως μου διηγήθηκε ο ίδιος ήταν έξω στην αυλή. Για την φιλοξενία τους θα αναφέρω ένα γεγονός που συνέβη το έτος 1952 περίπου με τον Ντούτσιο Αριστείδη και τον γιό του τον Κώστα. Είχαν πάει στον Καλαμπόρο για να ποτίσουν το καλαμπόκι, φάγανε βρασμένα αυγά, όπου και πάθανε τροφική δηλητηρίαση. Φτάνοντας στο Εικόνισμα η Ζούκαινα τους έδωσε να πιούν ξύδι. Ο γέρο Ντούτσιος φθάνοντας στο χωριό πέθανε, ενώ ο γιός του σώθηκε.

            Ο Θανάσης μετά το στρατιωτικό πήγε στη Θεσσαλονίκη και στα περίχωρά της, ασχολούνταν στην αρχή με φωτογραφίες, αργότερα δε με χρυσαφικά, τα έδινε με δόσεις και τον μήνα Αύγουστο εισέπραττε τα χρήματα. Ο Θανάσης είναι ένας γλεντζές, κάθε Δεκαπενταύγουστο ερχόντανε στο χωριό και χαλούσε ο κόσμος με  το κέφι του. Οι γερόντισσες του χωριού τον περιμένανε πότε θα έρθει στο χωριό, διότι τους έδινε και μερικά δωράκια. Το έτος 1970 περίπου στο καφενείο του Νικολάου Χαλμούκη υπήρχαν δεκαπέντε γέροντες, στο δε καφενείο του Νικολάου Μιχαήλ Πυλαρινού 13 γέροντες και ο Θανάσης πρωί και απόγευμα τους κερνούσε λουκούμια, τσίπουρο και ούζο. Θυμάμαι μικρός με τον θείο μου τον Γιώργο και άλλους χωριανούς πηγαίνανε στο Διασσελάκι και γλεντόυσαν στο καφενείο του Φώτη Τριανταφυλλάκη ( Γαρυφοφώτη). Τέτοιο γλέντι οργάνωσε και στην Αθήνα στο κέντρο διασκεδάσεως στον  Έλατο επί της Γ΄ Σεπτεμβρίου. Του Θανάση από μικρός του άρεσαν τα γλέντια και τα καλαμπούρια, ήταν ανοιχτός τύπος πάντοτε με το γέλιο στα χείλη, ήταν συγχρόνως και γυναικοκατακτήτης στα νιάτα του. Παντρεύτηκε την Μαρία το γένος Κρύου Χρήστου από την Καρδίτσα και απέκτησαν δυο αγόρια, τον Αχιλλέα, ο οποίος σήμερα είναι Αστυνομικός και τον Ιωάννη εφοριακό. Διαμένει σήμερα μόνιμα στη Θεσσαλονίκη με την οικογένειά του.   Ο Θεός να του χαρίζει χρόνια, γιατί το χωριό μας από τέτοιους ανθρώπους τους έχει ανάγκη.

Ζούκας- Πώς προήλθε το παρατσούκλι Ζούκας.

            Στον παππού του τον Αριστείδη οι χωριανοί του είχαν κολλήσει το παραγκώμι (παρατσούκλι – Ζούκας), γιατί όταν πήγαινε για μπολιαριά μαζί με άλλους χωριανούς στην Πελοπόννησο (Πύργο-Άργος-Καλαμάτα και λοιπά μέρη) αυτός πήγαινε πότε από εδώ και πότε από εκεί, έκανε ένα ΖΙΚ-ΖΑΚ και έτσι του έμεινε το παρατσούκλι Ζούκας. Αυτός δε καμάρωνε με το παρωνύμιο Ζούκας ήταν γι’αυτόν μεγάλη τιμή.
Αφήγηση του εγγονού του Αριστείδη Αγγελάκη του Ιωάννη το έτος 2015 στο καφενείο του χωριού.

Καφέζας-Πώς προήλθε το παρατσούκλι Καφέζας.

            Στο Εικόνισμα όπου ήταν το στέκι του Καφέζα (Αριστείδη Αγγελάκη) πρόσφερε μόνο καφέδες εξ’ ού και το παρατσούκλι του (Καφέζας).

Χάνι-Καρακόλι. Τα παλαιά χρόνια υπήρχε το λεγόμενο «Καρακόλι» πιο πέρα από το σπίτι του Φωτοχρήστου στα Λιναράκια, απέναντι από το Γερακάρι. Αυτό το χάνι το λειτούργησε ο Αριστείδης Αγγελάκης (Ζούκας-Καφέζας). Για το χάνι αυτό αναφέρετε και το εξής περιστατικό. Το χάνι είχε καταπακτή που την χρησιμοποιούσαν σαν κρύπτη και σαν ψυγείο για τα κλεψιμαίικα σφάγια – ψητά. Ένα βράδυ διανυκτέρευσε στο χάνι μια οικογένεια διαβατών. Το πρωί οι νέοι και τα παιδιά φόρτωσαν τα ζώα τους και αναχώρησαν προς τον Πλάτανο. Τελευταία η γερόντισσα που ετοιμαζόταν και αυτή να φορτωθεί το κλουβί με τις κότες και να ακολουθήσει, ο πονηρός όμως Καφέζας,ο οποίος ήταν χήρος δήθεν σκόνταψε, κλώτσησε το κλουβί με τις κότες και έπεσε μέσα στην καταπακτή. «Τώρα τι μου έκανες;», λέει η γερόντισσα «Τι να σου κάνω;», απαντά ο Καφέζας. «Δεν έγινε τίποτα κακό. Κατέβα στην καταπακτή και πάρε το κλουβί». Κατεβαίνοντας η γριά στην καταπακτή, κατέβηκε και ο Καφέζας, βρήκε την ευκαιρία και την βίασε. Η γριά ύστερα από το κακό που της συνέβη, έκοψε δρόμο, έφτασε τους δικούς της και τους ανέφερε το γεγονός. Επιστρέφοντας οι δικοί της στο χάνι τα έκαναν γυαλιά καρφιά, εντωμεταξύ ο Καφέζας είχε εξαφανιστεί. Έκτοτε έπαψε το χάνι να λειτουργεί.

Καρακόλι. Είναι λέξη τούρκικη  και σημαίνει «αστυνομικό φυλάκιο». Τέτοιο φυλάκιο υπήρχε και στα Διπόταμα στο «Τσοκάρ» όπου παλιά βρέθηκαν αρκετές λίρες από χωριανούς και ξένους. Η Τουρκοκρατία άφησε τα σημάδια της και στην περιοχή μας.          

                                                                                                                           Πυλαρινός Λάμπρος 

Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2016

ΠΕΝΘΟΣ-ΦΩΤΙΟΣ ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ

    Απεβίωσε στις 12/11/2016 και ετάφη στις 13/11/2016 στο Κοιμητήριο του Αγίου Δημητρίου Πατρών ο Φώτιος Πυλαρινός του Χρήστου (γιος του Φωτοχρήστου απόγονος του Χρήστου Πυλαρινού καταγόμενος εκ Πυλάρου Κεφαλληνίας, κατά πάσα πιθανότητα ο πρώτος εκ των Πυλαριναίων της Κεφαλληνίας που πάτησε το πόδι του στο χωριό μας). Γεννήθηκε στα Λιναράκια Αχλαδοκάστρου έξω από το χωριό, όπου διέμενε ο πατέρας του, στο δρόμο που περνούσαν οι διαβάτες με τα γιδοπρόβατα τα παλαιά χρόνια ακολουθώντας τη διαδρομή Γεφύρι Αρτοτίβας-Λιναράκια- Αϊ Βλάσση- Πλάτανος- Χάνι Λιόλιου και συνεχίζοντας τη διαδρομή στα χωριά της Ορεινής Ναυπακτίας. 
    Ο εκλιπών παντρεύτηκε την Χαρίκλεια το γένος Αδραχτά από την Βονόρτα (Κάτω Πλάτανος) και απέκτησαν πέντε παιδιά, τον Χρήστο, την Αναστασία (Τασία), την Ελένη, την Κωνσταντίνα και τον Ευθύμιο. Τα μισά του χρόνια τα πέρασε στα Λιναράκια ασχολούμενος με τη γεωργία και τη κτηνοτροφία, συγχρόνως ήταν και μαραγκός. Τον Οκτώβριο το έτος 1969 αναγκάστηκε να πουλήσει τα γιδοπρόβατα, γιατί ορισμένα ''καλά παιδιά'' του χωριού φύτεψαν ελιές γύρω από τα μαντριά βάζοντας κατά αυτό τον τρόπο θηλιά στον λαιμό του,στέλνοντάς τον κατηγορούμενο στο Ειρηνιδικείο Πλατάνου για αγροτικές ζημιές. Από αυτό το γεγονός αναγκάστηκε να πάρει την οικογένειά του και να πάει στην Πάτρα για μια καλύτερη ζωή.
    Εκεί αποκατέστησε την οικογένειά του εργαζόμενος σκληρά στην οικοδομή και διάφορες άλλες δουλειές, βοηθούμενος από τη σύζυγό του τη Χαρίκλεια. Για τους Πυλαριναίους μου έδωσε πολύτιμα στοιχεία, όπως του τα διηγήθηκε ο πατέρας του. 
    Στα παιδιά του και στα εγγόνια του εύχομαι την εξ ουρανού παρηγοριά, προκειμένου να ξεπεράσουν το βαρύ πένθος.
     Το χώμα της Πάτρας να είναι ελαφρύ που τον σκέπασε.
     Φώτη σου υπόσχομαι, ότι δεν θα σε ξεχάσω ποτέ, γιατί σου χρωστάω μια μεγάλη υποχρέωση το λόγο τον ξέρει η κόρη σου η Τασία.
      
                     Φώτη - Γιε του Φωτοχρήστου
                     Αιωνία σου η μνήμη


                                                     Λάμπρος Νικ. Πυλαρινός

Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2016

ΠΕΝΘΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΥΡΕΛΗ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

      Απεβίωσε στις 26/7/2016 στην Αθήνα Αγία Παρασκευή και ετάφη  στις 27/7/2016 στο Κοιμητήριο της Αγίας Παρασκευής του χωριού μας ο Μιχαήλ Μαυρέλης του Αναστασίου (Σοφομιχάλης) σε ηλικία 90 ετών. Ο εκλιπών παντρεύτηκε την Καλλιόπη Αγγελάκη κόρη του Ιωάννη Αγγελάκη (Αγγελακοάννη) και απέκτησαν δύο παιδιά τον Αναστάσιο και την Πηνελόπη. Όλη του τη ζωή την πέρασε στο χωριό ασχολούμενος με τη γεωργία και την κτηνοτροφία και ήταν άριστος τεχνίτης στην κατασκευή αρότρων (αλέτρια).

      Στα παιδιά του και τα εγγόνια του εύχομαι την εξ ουρανού παρηγοριά. Το χώμα του Αχλαδοκάστρου που τον σκέπασε να είναι ελαφρύ.

                                          Αιωνία σου η μνήμη Μιχάλη

Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2016

Το Γεφύρι Της Αρτοτίβας στον Εύηνο - VIDEO


Το Γεφύρι Της Αρτοτίβας στον Εύηνο


Στον φυσικό δρόμο που συνδέει την Τριχωνίδα με την ορεινή Ναυπακτία, ανάμεσα σε δύο βραχώδεις και απότομους λόφους προβάλλει με περισσή χάρη το Γεφύρι της Αρτοτίβας (η «Καμάρα»), σημείο αναφοράς για τους ντόπιους και άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία, την οικονομία και την κοινωνική ζωή της ευρύτερης περιοχής.

Το Γεφύρι της Αρτοτίβας είναι το παλαιότερο που σώζεται σήμερα στον ποταμό Εύηνο, είναι κτισμένο σε θέση μοναδική στο στενότερο σημείο του ποταμού, λίγο πριν συναντήσει τον παραπόταμο του Κότσαλο, πάνω στο παλιό μονοπάτι που συνδέει την Κάτω Χρυσοβίτσα με το Αχλαδόκαστρο (πρώην Αρτοτίβα). Εξυπηρετούσε τις ανάγκες επικοινωνίας όχι μόνο των δύο χωριών αλλά της ευρύτερης περιοχής, της ορεινής ενδοχώρας (Ναυπακτία, Καρπενήσι, Θεσσαλία) με τον κάμπο της Τριχωνίδας, το Μεσολόγγι, τι ς ακτές του Ιονίου.






Το καλοκαίρι ο διαβάτης μπορούσε να περάσει και από άλλα σημεία του ποταμού αλλά τον χειμώνα όταν ο Εύηνος είναι «κατεβασμένος» υποχρεωτικά οδηγείται στο Γεφύρι της Αρτοτίβας. Γραπτές μαρτυρίες για το Γεφύρι και ασφαλή χρονολογικά στοιχεία δεν υπάρχουν. Η τοπική παράδοση την ανάγει στα χρόνια της Βενετοκρατίας (1407-1499).

Ωστόσο όμως ο τρόπος κατασκευής του εμφανίζει τα χαρακτηριστικά των ηπειρώτικων γεφυριών της Τουρκοκρατίας. Πιθανότατα στο σημείο αυτό να υπήρχε παλαιότερο γεφύρι λόγω ακριβώς της σημασίας του περάσματος. Το Γεφύρι στη σημερινή του μορφή πρέπει να κατασκευάστηκε κατά το δεύτερο ήμισυ του 18ου αιώνα πι9ανόν από Ηπειρώτες ή και ντόπιους μαστόρους.

Το Γεφύρι είναι μονότοξο με άνοιγμα 22,35 μέτρα στο επίπεδο της μέσης στάθμης του νερού . Η άντιγα του τόξου έχει πλάτος 2,20 – 2,40 μέτρα και το πάχος του στο ψηλότερο σημείο είναι 1,00 μέτρο περίπου. Οι δύο πρώτες λιθοσειρές του τόξου από την έδραση του στον βράχο αποτελούνται από λαξευμένους σχιστόλιθους μεγάλου μεγέθους, ενώ στην υπόλοιπη κατασκευή γενικά χρησιμοποιούνται μικροί ακανόνιστοι λίθοι συνδεδεμένοι με ισχυρότατο κονίαμα.

Η πρώτη λιθοσειρά στο μέτωπο του τόξου, στις δυο όψεις του και σε ύψος 1,80 μέτρα από τη στά9μη του νερού εισέχει κατά 0,10 μέτρα προσδίδοντας έτσι ιδιαίτερη χάρη και πλαστικότητα στην καμπύλη του.

Το οδόστρωμα από τα δύο άκρα της Γέφυρας ως την κορυφή προχωρεί με κεκλιμένα πλατύσκαλα πλάτους 0,80 – 1,00 μέτρα περίπου. Η τελική επίστρωση γίνεται καλντερίμι επιμελώς κατασκευασμένο. Στις δυο πλευρές υψώνεται στηθαίο φθάνοντας σε ύφος 0,60 μέτρα που σήμερα είναι κατεστραμμένο στο μεγαλύτερο μήκος του. Το καλντερίμι συνεχίζεται και εκατέρωθεν του Γεφυριού με στηθαίο που προστατεύει την πλευρά του προς το ποτάμι. Μετά το μονοπάτι ακολουθεί την πορεία του χωρίς στηθαίο σε κτίστη βάση επιμελώς διαμορφωμένη .

Το Γεφύρι λόγω της στρατηγικής θέσης του υπήρξε θέατρο πολλών σημαντικών μαχών. Νοτιότερα, στην αριστερή πλευρά του ποταμού, υπάρχει απότομος βραχώδης λόφος με το τοπωνύμιο «Καστράκι», που ελέγχει την περιοχή. Φαίνεται πως εδώ υπήρχε κάποιας μορφής τεχνητή οχύρωση, που συμπλήρωνε την Φυσική. Ιστορικά αναφέρεται ότι στο Γεφύρι έγινε η μάχη του Οπλαρχηγού Ι.Αγγελάκη από το χωριό Αρτοτίβα με τον Γιουσούφ Αράπη το 1818.

Στις 26 Φεβρουάριου του 1828, έπειτα από την μάχη του Πλατάνου, όπως αναφέρουν στον αρχιστράτηγο Τσώρτς, οι Έλληνες οπλαρχηγοί με επικεφαλή τον Γ.Μακρή επιτέθηκαν στους Τούρκους στο Γεφύρι της Αρτοτίβας κατορθώνοντας να τους αιφνιδιάσουν και κυνηγώντας τους να τους αναγκάσουν να γυρίσουν στον Πλάτανο όπου και ταμπουρώθηκαν στα σπίτια. Γράφουν στον αρχιστράτηγο: «τους εκαρτερέψαμε και αυτουνούς, μετά την μάχη έξω από το χωριό και τους εδώσαμεν έναν χαλασμό, τρομερόν και τους επήγαμε κυνηγώντας περί τον από τρεις ώρες δρόμον».

Αυτή είναι η περίφημη μάχη στη Γέφυρα της Αρτοτίβας και από τα παραπάνω στοιχεία προκύπτει ότι ζεστάθηκε η ατμόσφαιρα και ξαναζωντάνεψε η διάθεση των κατοίκων για ανταγωνιστικότητα και λευτεριά. Αποτέλεσμα αυτής της διάθεσης ήταν να ξαναρχίσουν οι εκκαθαριστικές κινήσεις των Κραβαριτών, οι οποίοι ανανεωμένοι και ξακουστοί όργωναν με πάθος της ορεινής επαρχίας αποφασισμένοι να λευτερώσουν τη γη των πατεράδων τους. Η τελευταία μεγάλη μάχη δόθηκε την 11η Οκτωβρίου του 1943 μεταξύ ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ. Το Γεφύρι παρέμεινε σε χρήση μέχρι την δεκαετία του ’50, οπότε και υποκαταστάθηκε από τον νέο δρόμο Θέρμου-Πλατάνου.

Πρόσφατα το Γεφύρι της Αρτοτίβας χαρακτηρίστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο της χώρας, λόγω της ιστορικής και αρχιτεκτονικής της σημασίας (αριθμ. ΥΠΠΟ/ΑΡΧ/Β1/Φ33/39725/1077) ΦΕΚ 798/14-9-1995.

πηγή: http://www.e-nafpaktia.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=17313:------binteo&catid=1:latest-news&Itemid=50

Κυριακή 21 Αυγούστου 2016