Απεβίωσε στις 12/11/2016 και ετάφη στις 13/11/2016 στο Κοιμητήριο του Αγίου Δημητρίου Πατρών ο Φώτιος Πυλαρινός του Χρήστου (γιος του Φωτοχρήστου απόγονος του Χρήστου Πυλαρινού καταγόμενος εκ Πυλάρου Κεφαλληνίας, κατά πάσα πιθανότητα ο πρώτος εκ των Πυλαριναίων της Κεφαλληνίας που πάτησε το πόδι του στο χωριό μας). Γεννήθηκε στα Λιναράκια Αχλαδοκάστρου έξω από το χωριό, όπου διέμενε ο πατέρας του, στο δρόμο που περνούσαν οι διαβάτες με τα γιδοπρόβατα τα παλαιά χρόνια ακολουθώντας τη διαδρομή Γεφύρι Αρτοτίβας-Λιναράκια- Αϊ Βλάσση- Πλάτανος- Χάνι Λιόλιου και συνεχίζοντας τη διαδρομή στα χωριά της Ορεινής Ναυπακτίας.
Ο εκλιπών παντρεύτηκε την Χαρίκλεια το γένος Αδραχτά από την Βονόρτα (Κάτω Πλάτανος) και απέκτησαν πέντε παιδιά, τον Χρήστο, την Αναστασία (Τασία), την Ελένη, την Κωνσταντίνα και τον Ευθύμιο. Τα μισά του χρόνια τα πέρασε στα Λιναράκια ασχολούμενος με τη γεωργία και τη κτηνοτροφία, συγχρόνως ήταν και μαραγκός. Τον Οκτώβριο το έτος 1969 αναγκάστηκε να πουλήσει τα γιδοπρόβατα, γιατί ορισμένα ''καλά παιδιά'' του χωριού φύτεψαν ελιές γύρω από τα μαντριά βάζοντας κατά αυτό τον τρόπο θηλιά στον λαιμό του,στέλνοντάς τον κατηγορούμενο στο Ειρηνιδικείο Πλατάνου για αγροτικές ζημιές. Από αυτό το γεγονός αναγκάστηκε να πάρει την οικογένειά του και να πάει στην Πάτρα για μια καλύτερη ζωή.
Εκεί αποκατέστησε την οικογένειά του εργαζόμενος σκληρά στην οικοδομή και διάφορες άλλες δουλειές, βοηθούμενος από τη σύζυγό του τη Χαρίκλεια. Για τους Πυλαριναίους μου έδωσε πολύτιμα στοιχεία, όπως του τα διηγήθηκε ο πατέρας του.
Στα παιδιά του και στα εγγόνια του εύχομαι την εξ ουρανού παρηγοριά, προκειμένου να ξεπεράσουν το βαρύ πένθος.
Το χώμα της Πάτρας να είναι ελαφρύ που τον σκέπασε.
Φώτη σου υπόσχομαι, ότι δεν θα σε ξεχάσω ποτέ, γιατί σου χρωστάω μια μεγάλη υποχρέωση το λόγο τον ξέρει η κόρη σου η Τασία.
Απεβίωσε στις 26/7/2016 στην Αθήνα Αγία Παρασκευή και ετάφη στις 27/7/2016 στο Κοιμητήριο της Αγίας Παρασκευής του χωριού μας ο Μιχαήλ Μαυρέλης του Αναστασίου (Σοφομιχάλης) σε ηλικία 90 ετών. Ο εκλιπών παντρεύτηκε την Καλλιόπη Αγγελάκη κόρη του Ιωάννη Αγγελάκη (Αγγελακοάννη) και απέκτησαν δύο παιδιά τον Αναστάσιο και την Πηνελόπη. Όλη του τη ζωή την πέρασε στο χωριό ασχολούμενος με τη γεωργία και την κτηνοτροφία και ήταν άριστος τεχνίτης στην κατασκευή αρότρων (αλέτρια).
Στα παιδιά του και τα εγγόνια του εύχομαι την εξ ουρανού παρηγοριά. Το χώμα του Αχλαδοκάστρου που τον σκέπασε να είναι ελαφρύ.
Στον φυσικό δρόμο που συνδέει την Τριχωνίδα με την ορεινή Ναυπακτία, ανάμεσα σε δύο βραχώδεις και απότομους λόφους προβάλλει με περισσή χάρη το Γεφύρι της Αρτοτίβας (η «Καμάρα»), σημείο αναφοράς για τους ντόπιους και άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία, την οικονομία και την κοινωνική ζωή της ευρύτερης περιοχής.
Το Γεφύρι της Αρτοτίβας είναι το παλαιότερο που σώζεται σήμερα στον ποταμό Εύηνο, είναι κτισμένο σε θέση μοναδική στο στενότερο σημείο του ποταμού, λίγο πριν συναντήσει τον παραπόταμο του Κότσαλο, πάνω στο παλιό μονοπάτι που συνδέει την Κάτω Χρυσοβίτσα με το Αχλαδόκαστρο (πρώην Αρτοτίβα). Εξυπηρετούσε τις ανάγκες επικοινωνίας όχι μόνο των δύο χωριών αλλά της ευρύτερης περιοχής, της ορεινής ενδοχώρας (Ναυπακτία, Καρπενήσι, Θεσσαλία) με τον κάμπο της Τριχωνίδας, το Μεσολόγγι, τι ς ακτές του Ιονίου.
Το καλοκαίρι ο διαβάτης μπορούσε να περάσει και από άλλα σημεία του ποταμού αλλά τον χειμώνα όταν ο Εύηνος είναι «κατεβασμένος» υποχρεωτικά οδηγείται στο Γεφύρι της Αρτοτίβας. Γραπτές μαρτυρίες για το Γεφύρι και ασφαλή χρονολογικά στοιχεία δεν υπάρχουν. Η τοπική παράδοση την ανάγει στα χρόνια της Βενετοκρατίας (1407-1499).
Ωστόσο όμως ο τρόπος κατασκευής του εμφανίζει τα χαρακτηριστικά των ηπειρώτικων γεφυριών της Τουρκοκρατίας. Πιθανότατα στο σημείο αυτό να υπήρχε παλαιότερο γεφύρι λόγω ακριβώς της σημασίας του περάσματος. Το Γεφύρι στη σημερινή του μορφή πρέπει να κατασκευάστηκε κατά το δεύτερο ήμισυ του 18ου αιώνα πι9ανόν από Ηπειρώτες ή και ντόπιους μαστόρους.
Το Γεφύρι είναι μονότοξο με άνοιγμα 22,35 μέτρα στο επίπεδο της μέσης στάθμης του νερού . Η άντιγα του τόξου έχει πλάτος 2,20 – 2,40 μέτρα και το πάχος του στο ψηλότερο σημείο είναι 1,00 μέτρο περίπου. Οι δύο πρώτες λιθοσειρές του τόξου από την έδραση του στον βράχο αποτελούνται από λαξευμένους σχιστόλιθους μεγάλου μεγέθους, ενώ στην υπόλοιπη κατασκευή γενικά χρησιμοποιούνται μικροί ακανόνιστοι λίθοι συνδεδεμένοι με ισχυρότατο κονίαμα.
Η πρώτη λιθοσειρά στο μέτωπο του τόξου, στις δυο όψεις του και σε ύψος 1,80 μέτρα από τη στά9μη του νερού εισέχει κατά 0,10 μέτρα προσδίδοντας έτσι ιδιαίτερη χάρη και πλαστικότητα στην καμπύλη του.
Το οδόστρωμα από τα δύο άκρα της Γέφυρας ως την κορυφή προχωρεί με κεκλιμένα πλατύσκαλα πλάτους 0,80 – 1,00 μέτρα περίπου. Η τελική επίστρωση γίνεται καλντερίμι επιμελώς κατασκευασμένο. Στις δυο πλευρές υψώνεται στηθαίο φθάνοντας σε ύφος 0,60 μέτρα που σήμερα είναι κατεστραμμένο στο μεγαλύτερο μήκος του. Το καλντερίμι συνεχίζεται και εκατέρωθεν του Γεφυριού με στηθαίο που προστατεύει την πλευρά του προς το ποτάμι. Μετά το μονοπάτι ακολουθεί την πορεία του χωρίς στηθαίο σε κτίστη βάση επιμελώς διαμορφωμένη .
Το Γεφύρι λόγω της στρατηγικής θέσης του υπήρξε θέατρο πολλών σημαντικών μαχών. Νοτιότερα, στην αριστερή πλευρά του ποταμού, υπάρχει απότομος βραχώδης λόφος με το τοπωνύμιο «Καστράκι», που ελέγχει την περιοχή. Φαίνεται πως εδώ υπήρχε κάποιας μορφής τεχνητή οχύρωση, που συμπλήρωνε την Φυσική. Ιστορικά αναφέρεται ότι στο Γεφύρι έγινε η μάχη του Οπλαρχηγού Ι.Αγγελάκη από το χωριό Αρτοτίβα με τον Γιουσούφ Αράπη το 1818.
Στις 26 Φεβρουάριου του 1828, έπειτα από την μάχη του Πλατάνου, όπως αναφέρουν στον αρχιστράτηγο Τσώρτς, οι Έλληνες οπλαρχηγοί με επικεφαλή τον Γ.Μακρή επιτέθηκαν στους Τούρκους στο Γεφύρι της Αρτοτίβας κατορθώνοντας να τους αιφνιδιάσουν και κυνηγώντας τους να τους αναγκάσουν να γυρίσουν στον Πλάτανο όπου και ταμπουρώθηκαν στα σπίτια. Γράφουν στον αρχιστράτηγο: «τους εκαρτερέψαμε και αυτουνούς, μετά την μάχη έξω από το χωριό και τους εδώσαμεν έναν χαλασμό, τρομερόν και τους επήγαμε κυνηγώντας περί τον από τρεις ώρες δρόμον».
Αυτή είναι η περίφημη μάχη στη Γέφυρα της Αρτοτίβας και από τα παραπάνω στοιχεία προκύπτει ότι ζεστάθηκε η ατμόσφαιρα και ξαναζωντάνεψε η διάθεση των κατοίκων για ανταγωνιστικότητα και λευτεριά. Αποτέλεσμα αυτής της διάθεσης ήταν να ξαναρχίσουν οι εκκαθαριστικές κινήσεις των Κραβαριτών, οι οποίοι ανανεωμένοι και ξακουστοί όργωναν με πάθος της ορεινής επαρχίας αποφασισμένοι να λευτερώσουν τη γη των πατεράδων τους. Η τελευταία μεγάλη μάχη δόθηκε την 11η Οκτωβρίου του 1943 μεταξύ ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ. Το Γεφύρι παρέμεινε σε χρήση μέχρι την δεκαετία του ’50, οπότε και υποκαταστάθηκε από τον νέο δρόμο Θέρμου-Πλατάνου.
Πρόσφατα το Γεφύρι της Αρτοτίβας χαρακτηρίστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο της χώρας, λόγω της ιστορικής και αρχιτεκτονικής της σημασίας (αριθμ. ΥΠΠΟ/ΑΡΧ/Β1/Φ33/39725/1077) ΦΕΚ 798/14-9-1995.
Σε ένα βαρύ αγωνιστικό χώρο ύστερα από τις συνεχείς βροχοπτώσεις, η Θύελλα Αχλαδοκάστρου γνώρισε βαριά ήττα με 7-3 από την πολύ καλή ομάδα του Προσχιακού Περίστας. Ο αγώνας των δυο ομάδων πραγματοποιήθηκε στις 14 Αυγούστου 2015 στο ουδέτερο γήπεδο του Πλατάνου.
Απεβίωσε στις 28/6/2016
στο Άργος ο Νικόλαος Πυλαρινός του Σωτηρίου (Σωτρονίκος) χρυσοχόος και ετάφη στις 29/6/2016
στο Αχλαδόκαστρο. Η εξόδιος ακολουθία
έγινε στο εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, γιατί στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου
γινόταν ελαιοχρωματισμός.
Στη σύζυγό του Ελένη και
τα παιδιά του εύχομαι την εξ ουρανού παρηγοριά προκειμένου να ξεπεράσουν το
βαρύ πένθος.
Αλησμόνητε ξάδερφε Νίκο
Στις φλέβες μας ρέει Πυλαριναίϊκο αίμα το γνώριζες καλά. Κάθε άνθρωπος
ερχόμενος στον κόσμο ανοίγει και το βιβλίο της ζωής του. Εσένα αυτό το βιβλίο
σε συνόδευσε παντού και κατέγραφε όλη την πορεία της ζωής σου μέχρι στις 28
Ιουνίου που έκλεισε οριστικά στα 83 σου χρόνια. Αδερφέ Νίκο, ήρθες στη ζωή σε
δύσκολα και σκληρά χρόνια. Τα παιδικά
σου χρόνια τα πέρασες πολύ δύσκολα. Οι απαιτήσεις της ζωής σε ανάγκασαν να
βγεις νωρίς στη βιοπάλη για την επιβίωση. Με τη βοήθεια του Θεού μεγάλωσες, όμως
η ζωή στο χωριό ήταν πολύ δύσκολη και πήρες την απόφαση και πήγες στην
Πελοπόννησο, κατέληξες στο Άργος για μια καλύτερη ζωή. Εκεί παντρεύτηκες τη
γυναίκα της ζωή σου την Ελένη, έκανες μια εξαιρετική οικογένεια. Όμως ποτέ δεν
ξέχασες και τα πατρικά χώματα και όπως μου έλεγες όταν βρίσκομαι στο χωριό
ξεκουράζομαι και νοσταλγώ τα παιδικά μου χρόνια στον τόπο που γεννήθηκα. Η
αγάπη σου για το χωριό μας ήταν μεγάλη. Πάντρεψες τις δύο αδερφές σου την Αγαθή και την Ευθυμία. Γνωρίζω ότι βοήθησες πολλούς χωριανούς αθόρυβα με τον τρόπο σου. Πρόσφερες χρήματα για τη συντήρηση του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου του χωριού μας. Τα μυστικά τα μοιραζόμαστε μαζί. Στο μεγάλο σου ταξίδι που θα πας θα
συναντήσεις τους γονείς σου, τα αδέρφια σου και άλλα προσφιλή σου πρόσωπα,
κάποια μέρα εκεί θα βρεθούμε και εμείς κοντά σας. Από εκεί ψηλά θα αγναντεύεις
όλους εμάς τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου θα είσαι δε
υπερήφανος για όλη σου την οικογένεια.
Σήμερα όμως μαζευτήκαμε εδώ όλοι η οικογένειά σου, συγγενείς και φίλοι να σου
πούμε ένα αντίο. Το ταξίδι που έκανες δεν έχει πλέον γυρισμό έκλεισε οριστικά
το βιβλίο της ζωής σου. Θα σε θυμόμαστε για πάντα. Το χώμα του Αχλαδοκάστρου
που θα σε σκεπάσει σε λίγο να είναι ελαφρύ. Θα ζεις πάντα στις καρδιές μας.