Απεβίωσε στις 12/12/2021 στη Ναύπακτο και ετάφη εκεί σε ηλικία 75 ετών, ο Αλέκος Πυλαρινός, ήταν εγγονός από το χωριό μας του Πλαρνογιαννακού και της Γιαννακίνας.  Ο εκλιπών παντρεύτηκε την νηπιαγωγό Σπυριδούλα Καρέλη από την Βελβένα Ναυπάκτου και απέκτησεαν 3 παιδιά, τον Γεώργιο, τον Ιωάννη(Γιαννακό) και την Βούλα. Αρχικά πέρασε στην Σχολή Ικάρων κατόπιν δήλωσε παραίτηση και στη συνέχεια πήγε στον ΟΤΕ όπου διορίστηκε στον Πλάτανο Ναυπακτίας , αργότερα στην Άνω Χώρα και τέλος πήρε σύνταξη από τη Ναύπακτο. Ο εκλιπών ασχολούταν με το ψάρεμα και ήταν πολύ αγαπητός τόσο στο χωριό και στις υπηρεσίες από όπου πέρασε. Υπήρξε παίκτης της Θύελλας Αχλαδοκάστρου .Στην οικογένειά του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια. Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Ναυπάκτου που σε σκέπασε.

Ξάδελφε Αλέκο Αιωνία σου η Μνήμη.

 

ΥΣΤΑΤΟ  ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΞΥΛΟΓΛΥΠΤΗ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΠΥΛΑΡΙΝΟ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

 

    Έφυγε από τη ζωή στην Αστόρια των Η.Π.Α. ο Κωνσταντίνος Πυλαρινός του Αντωνίου σε ηλικία 81 ετών. Ο εκλιπών παντρεύτηκε την Βασιλική Μυζήθρα από το Πάμφιο Τριχωνίδος και απέκτησαν 2 κόρες, την Αντωνία και την Παναγιώτα. Παιδί φτωχής οικογένειας, παιδί της Κατοχής και του Εμφυλίου, μεγάλωσε με κακουχίες και στερήσεις γιατί σε μικρή ηλικία έχασε τον πατέρα του. Η μητέρα του Αγαθή κόρη του Πλαρνογιαννακού  μη μπορώντας να μεγαλώσει μόνη της τα 6 παιδιά, όταν τελείωσε το Δημοτικό ζήτησε από το θείο του Παναγιώτη Πυλαρινό, ο οποίος ήταν σύμβουλος στο Α.Σ.Δ.Υ. ,να φροντίσει και να τον βάλει στο Τζάνειο ορφανοτροφείο όπου έμαθε την τέχνη του ξυλογλύπτη. Πριν πάει στη σχολή για ένα μήνα περίπου έμεινε στο σπίτι  του θείου μου Ευθυμίου Πυλαρινού στην Καλογρέζα. Τελειώνοντας τη Σχολή έπιασε δουλειά στο εργοστάσιο επιπλοποιίας του Κυνηγάκη στη οδό Ορφέως 180. Όπως μου είχε διηγηθεί τον είχε βάλει να φτιάχνει τελάρα για φρούτα. Μια μέρα του είπε ΄΄ Εγώ έχω μάθει την τέχνη του ξυλογλύπτη και δεν ήρθα εδώ να φτιάχνω τελάρα΄΄ , μετά από αυτό τον έβαλε στο αντικείμενό του. Εργάστηκε για αρκετά χρόνια και αργότερα στην ηλικία των 18 ετών άνοιξε δικό του εργαστήριο Βυζαντινής τέχνης στο Κάτω Αιγάλεω όπου και το διατήρησε μέχρι το 1974.Κατόπιν αποφάσισε να μετακομίσει στις Η.Π.Α. με σκοπό και όνειρο να διαδώσει την τέχνη του στη μεγάλη αυτή χώρα. Ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του, ο οποίος έφυγε από το χωριό το 1915 για τις Η.Π.Α. όπου εργάστηκε πουλώντας εφημερίδες και πορτοκαλάδες, επιστρέφοντας πάλι στο χωριό το 1926. Ο Κώστας στα πρώτα χρόνια δημιουργούσε τα έργα του μέσα σε ένα γκαράζ. Το 1980 μετακόμισε το εργαστήριο του στην Αστόρια μέχρι που το έκλεισε για λόγους υγείας. Ήταν ο μοναδικός ξυλογλύπτης Βυζαντινής τέχνης σε ολόκληρη τη Βόρεια Αμερική και στην Ελλάδα, νομίζω ότι σήμερα έχουν απομείνει μόνο 10 ξυλογλύπτες. Οι μόνοι που μπορούν να συνεχίσουν την τέχνη αυτή είναι μερικοί καλόγεροι μέσα σε μοναστήρια. Όλα αυτά τα χρόνια στις Η.Π.Α. είχε δημιουργήσει εκατοντάδες βυζαντινά έργα σε 103 εκκλησίες σε Η.Π.Α. και Καναδά, μεταξύ των οποίων είναι ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Δημητρίου στην Αστόρια και οι εκκλησίες της Αγίας Αικατερίνης και Αγίου Γεωργίου.   

    

                                              

   Στα έργα του συγκαταλέγονται τέμπλα, Αρχιεπισκοπικοί και Επισκοπικοί θρόνοι, άμβωνες, στασίδια για ψάλτες και πολλά άλλα έργα, όλα φτιαγμένα με το χέρι. Τα έργα του είναι τόσο λεπτοκαμωμένα και χρειάζονται τόσο μεγάλη προσοχή που κανένα μηχάνημα δεν μπορεί να αντικαταστήσει το ανθρώπινο χέρι. Το έργο του είχε αναγνωριστεί και εκτιμηθεί πολύ λαμβάνοντας πολλές τιμητικές διακρίσεις και βραβεία μεταξύ των οποίων Βραβείο από την Υπηρεσία Μνημείων της Νέας Υόρκης για το έργο αποκατάστασης στο Καθεδρικό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Μπρούκλιν. Η Αρχιεπισκοπή τον τίμησε με το Βραβείο του Αγίου Παύλου για την ανεκτίμητη προσφορά του στην ομογένεια. Το Μουσείο Τεχνών του παρέδωσε τιμητική πλακέτα, όπως και πολλά άλλα Μουσεία, ενώ πολλές φορές έγινε αφιέρωμα στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ομογενειακά και μη. Όταν ήταν Πρόεδρος των Η.Π.Α. ο Κλίντον τον κάλεσε στο γραφείο του και του παρέδωσε τιμητική πλακέτα για τα έργα του. Επίσης τον είχαν καλέσει στην Ζυρίχη της Ελβετίας και του έδωσαν τιμητική πλακέτα. Σε όλη του τη ζωή εργαζόταν 7 ημέρες την εβδομάδα στο εργαστήριό του και την τέχνη της ξυλογλυπτικής την αγάπησε με πάθος. Όταν πήγε στις Η.Π.Α. είχε την στήριξη του Αρχιεπισκόπου Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιάκωβου και του κλήρου. Όταν πριν 5 χρόνια έκλεισε το εργαστήριο λόγω υγείας όλα δόθηκαν σε Εκκλησίες και Μοναστήρια. Άλλα πουλήθηκαν στη μισή τιμή και άλλα δόθηκαν σε μορφή δωρεάς, ενώ όλα τα μηχανήματα και τα έπιπλα της επιχείρησης δόθηκαν δωρεάν στην Εκκλησία της Μεταμορφώσεως στη Μασαχουσέτη. Όσον αφορά το μέλλον της Βυζαντινής ξυλογλυπτικής μετά τον θάνατο του Κώστα δεν είναι πολύ αισιόδοξα. Είχε μάθει την τέχνη στους υπαλλήλους, κυρίως σε ισπανόφωνους, οι άνθρωποι αυτοί πιστεύω από μόνοι τους δεν θα μπορέσουν να συνεχίσουν αυτοί την τέχνη. Ο Κώστας έκανε δωρεά το τέμπλο της Εκκλησίας στον Άγιο Νικόλαο του χωριού μας τον οποίο σκάλισε και το έφερε από τις Η.Π.Α.Ο Κώστας με την τέχνη του και τις μοναδικές δημιουργίες του έκανε γνωστό παγκοσμίως τον τόπο του, το Αχλαδόκαστρο που τόσο πολύ αγαπούσε. Κάθε καλοκαίρι ερχόταν στο χωριό για διακοπές το οποίο αγαπούσε πάρα πολύ και ήταν πολύ αγαπητός από όλους. Όταν ήμουν Πρόεδρος του Συλλόγου και κάναμε Πολιτιστικές Εκδηλώσεις κάθε Αύγουστο ήταν χρηματοδότης και διέθετε μεγάλα ποσά για χορευτικά συγκροτήματα-καραγκιόζη και λοιπές εκδηλώσεις. Στις κόρες του Αντωνία - Παναγιώτα και τον αδελφό του Αντώνιο τους εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια. Να είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκέπασε.

 

Ξάδελφε Κώστα αιωνία σου η μνήμη.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

 

Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΗΣ ΑΡΤΟΤΙΒΑΣ

 
 

ΠΕΝΘΟΣ ΕΛΕΝΗΣ ΣΥΖ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΑΓΓΕΛΑΚΗ

 

Απεβίωσε στις αρχές του μηνός Ιουνίου στην Αμερική και ετάφη εκεί σε ηλικία 90 ετών η Ελένη συζ. Αναστασίου Αγγελάκη το γένος Ιωάννη Πυλαρινού (κόρη του Φωτογιάννη). Το Φεβρουάριο το έτος 1947 όταν ήρθαν οι αντάρτες του ΕΛΑΣ στο χωριό μας η Ελένη ήταν 10 ετών και ήταν άρρωστη από γρίπη με 40 πυρετό. Η δε μητέρα της Δήμητρα της είχε ένα κεραμίδι στην πλάτη. Οι αντάρτες ήθελαν να την πάρουν αιχμάλωτη, τότε η μητέρα της τους είπε ότι το κορίτσι έχει 40 πυρετό και αν την πάρετε θα πεθάνει στον δρόμο και έτσι την άφησαν. Πήραν όμηρο τον πατέρα της Ιωάννη καθώς επίσης και τον μπατζανάκη του Γρηγόριο Γρηγορόπουλο και τους πήγαν στον Προυσό, οι οποίοι και γλίτωσαν την εκτέλεση ως εκ θαύματος και επέστρεψαν ξανά στο χωριό. Η εκλιπούσα παντρεύτηκε από το χωριό μας τον Αναστάσιο Αγγελάκη (κατσαβοτάσο-Γιαννάρα) και απέκτησαν 5 παιδιά, την Αικατερίνη τη Γεωργία, την Ερμιόνη, τη Γιαννούλα και τον Κωνσταντίνο. Όσο καιρό έμεινε στο χωριό με τον άντρα της ασχολούταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στη ζωή τους εργάστηκαν σκληρά για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Όταν μεγάλωσαν τα παιδιά πήγαν στην Αμερική για καλύτερες συνθήκες εργασίας όπου τα πάντρεψαν εκεί και σήμερα έχουν δημιουργήσει τις οικογένειές τους. Όταν πήρε σύνταξη από την Αμερική ο άντρας της τα καλοκαίρια ερχόντουσαν τακτικά στο χωριό.

          Στα αδέρφια της και στα παιδιά της εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια.

 

                             Ελένη αιωνία σου η μνήμη

 ΠΕΝΘΟΣ ΜΑΡΙΑΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗ ΣΥΖΥΓΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

       Απεβίωσε στις 14 /5/2021 στην Αθήνα και ετάφη στις 15/5/2021 στο χωριό η Μαρία Αγγελάκη το γένος Ιωάννη Βασιλοπούλου από την Καστανιά Ναυπακτίας. Η εκλιπούσα παντρεύτηκε τον Αναστάσιο και απέκτησαν 3 παιδιά, τον Κωνσταντίνο, την Ιωάννα και την Μαρίνα. Όταν μεγάλωσαν τα παιδιά τους ήρθαν στην Αθήνα και εργάστηκαν σκληρά για να τα μεγαλώσουν. Στους οικείους της εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια.

    Το χώμα του Αχλαδοκάστρου να είναι ελαφρύ που την σκέπασε.

         Ξαδέρφη Μαρία αιωνία σου η μνήμη.

Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΗΣ ΑΡΤΟΤΙΒΑΣ

     Η φωτογραφία είναι από το έτος 1990 πριν γίνει η μερική αναστήλωση όπου φαίνεται η ανατολική πλευρά της γέφυρας.

 

             Σε αυτή τη φωτογραφία(Μάϊος 2021) φαίνεται η μερική αναστήλωση

                        

                                        Φωτογραφία Μάϊος 2021

Φωτογραφία του 1990, πριν γίνει η αναστήλωση όπου φαίνεται το καλντερίμι και το σημείο όπου πρέπει να γίνει η τελική αναστήλωση προς την πλευρά του Αχλαδοκάστρου.

    Η Γέφυρα της Αρτοτίβας βρίσκεται σε μια θέση ΄΄κλειδί΄΄, μέσω αυτής γινόταν η επικοινωνία των ΄΄Κατωμερήσιων΄΄ με τους ΄΄Πανωμερήσιους΄΄ , των Επαρχιών Τριχωνίδας και Μεσολογγίου με την Ορεινή Ναυπακτία και την Ευρυτανία. Έχει άνοιγμα 25 μ. και μέσο ύψος 12,5 μ. Οι άλλες γέφυρες έχουν ευθεία επιφάνεια, ακόμη και της Δορβιτσάς που είναι λίγο κυρτωμένη περί το μέσον. Η Γέφυρα της Αρτοτίβας σχηματίζει ημικύκλιο και επειδή η επιφάνειά της δεν μπορούσε να είναι ευθεία φέρει σκαλοπάτια.

Το τοξωτό ημικύκλιο της Γέφυρας καθ΄όλο το μήκος από τις δυο πλευρές στο πάνω μέρος από την κατασκευή από τους Ενετούς μέχρι τη δεκαετία του ΄60 το τόξο ήταν σκεπασμένο με μεγάλους λαξευμένους ντόπιους ασβεστόλιθους οι οποίοι προεξείχαν λίγο από τις δυο πλευρές με συγκολλητικές ύλες από ασβεστοκονίαμα το λεγόμενο ΄΄κερέτσι΄΄ σύμφωνα με την τοπική τοπολαλιά και άντεξαν μέχρι το 1960. Οι ασβεστόλιθοι που δεν υπάρχουν σήμερα οφείλεται στο γεγονός οι περαστικοί τους ξεκολλούσαν και τους πετούσαν στο ποτάμι. Στο υψηλότερο σημείο του ημικυκλίου στο μέσο της γέφυρας υπήρχαν τρείς σκαλισμένοι ασβεστόλιθοι η μια πάνω στη άλλη όπου στην τελευταία ανέφερε το έτος κατασκευής, όπου μπορούσε κάποιος να καθήσει και να απολαύσει το βουητό του Φίδαρη και την Άνοιξη να ακούει το κελάηδημα των αηδονιών, του κούκου και να απολαύσει στα χρόνια τα καλά το φθινόπωρο το πέρασμα με τα χιλιάδες γιδοπρόβατα που κατέβαζαν οι βλάχοι από την Ορεινή Β. Ναυπακτία για τις επαρχίες Μεσολογγίου-Τριχωνίδος ακούγοντας τα κυπροκούδουνα και τα τσουκάνια καθώς επίσης τα σαλαγητά και τα προγκητά των τσοπαναραίων φορόντας τις κάπες για να προφυλάσονται από τις βροχές.  

   Είναι ένα σπάνιο δείγμα λαϊκής αρχιτεκτονικής. Ο ΄΄γεφυράς΄΄ πρωτομάστορας ήταν πράγματι άριστος. Πρόσφατα το Γεφύρι χαρακτηρίστηκε ως Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο της χώρας, λόγω της ιστορικής και αρχιτεκτονικής της σημασίας (αριθ. ΥΠΠΟ/ΑΡΧ/Β1Φ33/39725/1077) ΦΕΚ 798/14-9-1995 από το Υπουργείο Πολιτισμού. Μέχρι τώρα έγινε μερική αναστήλωση και υπολείπονται ορισμένες εργασίες, σύμφωνα με το υπ΄αρ. 486/11-02-2002 έγγραφο της 8ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Ιωαννίνων ανέρχεται στο ποσό των 917.608,22 ευρώ. Το ανωτέρω κόστος αφορούσε το έτος το έτος 2002. Σήμερα το κόστος είναι διαφορετικό. Το γεφύρι σήμερα ανήκει στην 22α Εφορεία Βυζ/νών Αρχαιοτήτων Ναυπάκτου. Οι εργασίες που υπολείπονται για την αναστήλωση του γεφυριού είναι προς την πλευρά του Αχλαδοκάστρου, καθώς επίσης και για τη βατότητα του δρόμου που οδηγεί στο γεφύρι. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας η Γέφυρα της Αρτοτίβας αποτέλεσε χώρο σημαντικό πολεμικών γεγονότων. Οι μέχρι τώρα εργασίες για την αναστήλωση έγιναν με το υπ΄αρ.ΥΠΠΟ/ΔΑΒΜΜ/62376/28881/20-4-2004 έγγραφο του Υπ. Πολιτισμού / Δ/νση Αναστήλωσης Βυζ/νών και Μεταβυζ/νών Μνημείων για την εκτέλεση εργασιών αποκατάστασης Γέφυρας Αρτοτίβας στο Αχλαδόκαστρο Ν. Αιτ/νίας.

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΣΤΟ ΚΟΛΟΡΑΧΟ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑΜΠΟΚΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΕΛΛΑΚΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΑΘΟΔΩΡΟ

 

         Ο Παπαθόδωρος  ήταν πιστός και αγνός χριστιανός, αλλά έκανε και έλεγε πολλά αστεία και από αυτά δεν ξεχνιέται . Λέγεται και μου το επιβεβαίωσε η Ντίνα Γρηγοροπούλου ( κόρη του Γρηγόρη), η οποία σήμερα είναι παντρεμένη και διαμένει στο Διασελλάκι μόνιμα, στις 14/10/2015 στο καφενείο του χωριού μας μια χρονιά το έτος 1930 στο Διασελλάκι, οι κάτοικοι είχανε σπείρει καλαμπόκια δεν είχε βρέξει καθόλου και υπήρχε κίνδυνος να ξεραθούν. Τότε όλοι οι κάτοικοι πήγανε στο Παπαθόδωρο και του είπανε σώσε μας γιατί χανόμαστε. Αυτός τους απάντησε όλα θα γίνουν καλά με το θέλημα του θεού, αφού τους είπε να νηστέψουν τους κοινώνησε την Κυριακή μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας τους πήρε και τους πήγε λίγο πιο κάτω από το χωριό που είναι σήμερα το Δημοτικό Σχολείο «στο Κολόραχο» . Τους έβαλε να γονατίσουν να κάνουν τον σταυρό τους, τους διάβασε μια ευχή και τους είπε σε ένα τέταρτο περίπου θα χαλάσει ο Θεός τον κόσμο από την βροχή. Πράγματι δεν πρόφθασαν να πάνε στο χωριό και έπεσε πολύ βροχή, όπου και πότισε τα καλαμπόκια. Οι κάτοικοι ευχαρίστησαν τον Παπαθόδωρο για το καλό που τους έκανε και η χρονιά εκείνη ήτανε πολύ καλή για τους κατοίκους.

       Και μόνο το παρουσιαστικό και η συμπεριφορά του συγκινούσε και κάθε κίνηση του. Όλοι πρόσεχαν τα λόγια του που έβγαιναν από τα χείλη του.

Ο ΠΑΠΑΘΟΔΩΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΣΕΛΛΑΚΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΚΡΙΔΕΣ ΣΤΟ ΧΑΛΙΑ

Ο Παπαθόδωρος δεν γνώριζε πολλά γράμματα, αλλά ήταν σεβάσμιος παππάς και γνώριζε όλες τις ευχές και τις ιεροτελεστίες σχεδόν απ΄έξω. Σε όλο τον δρόμο, όταν έρχονταν για κάποια ευχή, προσευχόταν μουρμουρίζοντας. Λέγεται και μου το επιβεβαίωσε η Ντίνα Γρηγοροπούλου (κόρη του Γρηγόρη) , η οποία σήμερα είναι παντρεμένη στο Διασελλάκι. Στις 14/10/2015 στο καφενείο του χωριού μας, ότι μια χρονιά το έτος 1934-1935 περίπου,στο Χαλιά έπεσε πολύ ακρίδα στο χωράφι του Νίκου Τσαρούχη(Τσαρχονίκου) και έτρωγε το καλαμπόκι, κηπευτικά κλπ. Ο Νίκος Τσαρούχης ήταν πολύ απελπισμένος, πήγε στο Διασελλάκι και βρήκε τον Παπαθόδωρο .  Πηγαίνοντας μαζί στον Χαλιά όταν έφθασε στο χωράφι έκανε αγιασμό και διάβασε τη σχετική ευχή  και με μιας σηκώθηκαν οι ακρίδες και πέσανε και πνίγηκαν στο Χαλιόρεμα. Στη συνέχεια ο Νίκος Τσαρούχης τον ευχαρίστησε λέγοντας τι θέλεις να σου δώσω για το καλό που μου έκανες. Αυτός του απήντησε εγώ θέλω να έχεις πίστη στον Θεό και να νηστεύεις  και αναχώρησε για το Διασελλάκι. Το απόγευμα ο Νίκος Τσαρούχης πήγε στο χωριό στο καφενείο του Γεωργίου Πυλαρινού( Αναστασώργου-μπακάλη) και τους διηγήθηκε το γεγονός με τις ακρίδες το οποίο έγινε γνωστό στα γύρω χωριά.

                                                                         

 ΑΚΡΊΔΕΣ ΣΤΟ ΓΕΡΑΚΑΡΙ

 

         Όπως γράφει ο Δημήτριος Χαλμούκης του Κωνσταντίνου ( γιος του Χαλμουκώτσου) ο οποίος διαμένει στη Θεσσαλονίκη στο βιβλίο του «Το Αχλαδόκαστρο, η μικρή μου πατρίδα» στη  σελίδα 89 όπως και μου  το επιβεβαίωσε η μητέρα του, ότι μια χρονιά στο Γερακάρι έπεσε πολύ ακρίδα και έτρωγε τα καλαμπόκια, κηπουρικά κλπ. Καλέσανε οι χωρικοί που είχαν τα κτήματα τους  εκεί, μεταξύ των οποίων και ο αδερφός της μητέρας μου, τον Παπαθόδωρονα να κάνει ευχή. Όταν έφθασε εκεί ο Παπαθόδωρος, έκανε αγιασμό και διάβασε την σχετική ευχή και με μιας σηκώθηκαν οι ακρίδες και πέσανε στον Κότσαλο ποταμό. Ο Παπαθόδωρος ήταν πιστός και αγνός χριστιανός, αλλά έκανε και έλεγε πολλά αστεία και από αυτά δεν ξεχνιέται.

200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 1821

 

ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟΣ ΕΥΗΝΟΣ

 

                                   Το γεφύρι της Αρτοτίβας

                      

Δυο απότομοι βράχοι στο σημείο αυτό ανακόπτουν τα ορμητικά νερά του Ευήνου με αποτέλεσμα να προστατεύουν το γεφύρι της Αρτοτίβας.

     Τα Διπόταμα στη συμβολή των ποταμών Εύηνου και Κότσαλου, ανάμεσα στα δυο ποτάμια διακρίνεται ο μύλος του Νίκου Πυλαρινού. Δεξιά προς το μέρος της Στράνωμας διακρίνεται ο μύλος του ΄΄Μπούρπουλα΄΄

                                 ΔΙΠΟΤΑΜΑ-Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΚΟΤΣΑΛΟΣ

                     

 

                       ΠΕΝΘΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ ΚΟΥΡΕΛΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ    

       Απεβίωσε στις 25 -1-2021 στην Αθήνα και ετάφη στις 27-1-2021 στον Πλάτανο Ναυπακτίας ο Χαρίλαος Κουρελής του Ιωάννη σε ηλικία 90 ετών. Ο εκλιπών γεννήθηκε στο χωριό μας και από μικρός έμεινε ορφανός. Τα παλιά χρόνια μαζί με τον αδερφό του Αλέξιο (Στάλιν)κάτω από το σημερινό άγαλμα του ευεργέτη του χωριού μας Μαντζίκα Κωνσταντίνου του Γεωργίου είχαν ένα μικρό σιδηρουργείο και έφτιαχναν γεωργικά εργαλεία. Το σιδηρουργείο αυτό αρχικά το λειτούργησε ο Παναγιώτης Μαυρέλης του Γεωργίου, κατόπιν έφυγε και άνοιξε νέο σιδηρουργείο στο Θέρμο. Παντρεύτηκε την Γεωργία Γρηγοροπούλου (κόρη του Νικολάου Γρηγοροπούλου- Χαντζή), η οποία έμεινε στον  Πλάτανο. Μετέπειτα  έμεινε στον Πλάτανο μόνιμα και άνοιξε νέο σιδηρουργείο από όπου και πήρε σύνταξη. Απέκτησαν δύο παιδιά την Άννα και τον Λεωνίδα.

Στους οικείους τους εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια.

                              Παρασκευά αιωνία σου η μνήμη.

 

ΠΕΝΘΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΥΛΑΡΙΝΟΥ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

    Απεβίωσε στις 23-1-2021 στον Καναδά και ετάφη εκεί ο Κωνσταντίνος Πυλαρινός του Κωνσταντίνου σε ηλικία 89 ετών. Ο εκλιπών από πολύ μικρός έμεινε ορφανός λόγω ατυχήματος του πατέρα του στο Καστράκι στο Παλιόχανο του παππού του Πλαρναντώνη, όπου διατηρούσε τα παλιά χρόνια χάνι. Την χήρα μητέρα του Βασιλική για να μεγαλώσει τον γιό της την στήριξε όλο το χωριό, καθώς και τα αδέρφια της από την Περίστα, οι Βελαωραίοι. Τελείωσε το Δημοτικό στο χωριό, στη συνέχεια πήγε στο Γυμνάσιο στο Θέρμο και όταν τελείωσε το στρατιωτικό για μερικά χρόνια εργάστηκε στην Αθήνα. Παντρεύτηκε στην Αθήνα την Γκόλφω το γένος Κεφαλιακού Ηλία από την Περίστα. Μετά πήγανε στον Καναδά απέκτησαν δύο αγόρια τον Αντώνη και τον Ηλία. Στον Καναδά με την γυναίκα του εργαστήκανε σκληρά για να μεγαλώσουν τα δύο παιδιά τους , από όπου και πήρανε σύνταξη. Στην Ελλάδα και στο χωριό έρχονταν κατά αραιά διαστήματα.

 Στην οικογένεια του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια.

                                  Κώστα αιωνία σου η  μνήμη.  

 

ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ- ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΗΡΩΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΑ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ

 

Έφυγε ο ηρωικός Διοικητής της 31 ΜΚ, Αλέξανδρος Μανιάτης, που αποδεκάτισε τους τούρκους το 1974

 

 

  Απεβίωσε χθες 30 Σεπτεμβρίου 2016 ο Συνταγματάρχης ε.α. Αλέξανδρος Μανιάτης, ο οποίος το 1974, ως Ταγματάρχης, έχοντας αναλάβει εκτάκτως καθήκοντα Διοικητού στις 19 Ιουλίου, οδήγησε την επομένη την 31 Μοίρα Καταδρομών στις επιχειρήσεις κατά των Τούρκων εισβολέων.Ιστορική έμεινε η καταδρομή της 31 ΜΚ στο ύψωμα Κοτζάκαγια στον Πενταδάκτυλο, όπου οι Έλληνες Καταδρομείς αιφνιδίασαν πλήρως τον εχθρό προκαλώντας του βαριές απώλειες και κατέλαβαν το ύψωμα την νύχτα 20/21 Ιουλίου. Ο τότε Ταγματάρχης Μανιάτης, είχε ηγηθεί προσωπικώς των Καταδρομέων του στην επιχείρηση.Απόσπασμα από συνέντευξη που είχε δώσει ο Διοικητής της 31ης Μοίρας Καταδρομών, Ταγματάρχης Αλέξανδρος Μανιάτης:«Η περιοχή ήταν γνώριμη για μένα, διότι είχα υπηρετήσει στην Κύπρο ξανά την περίοδο 1963-64 με Δευτέρα Μοίρα Καταδρομών που είχε βάση το μοναστήρι του Αγίου Χρυσοστόμου. Ανεβήκαμε στον Προφήτη Ηλία και κάναμε μια πρόχειρη αναγνώριση του εδάφους από την Αετοφωλιά.Δεν εφάρμοσα τα σχέδια που είχε η Μοίρα, διότι προέβλεπαν αναρριχήσεις από βράχους και την κατάληψη του Κοτζάκαγια.Επέλεξα μια αναμενόμενη κατά την άποψή μου κατεύθυνση.Το χωματόδρομο από την Αετοφωλιά και πλάι στα υψώματα του Κοτζάκαγια, αφού, αν θυμάμαι καλά, το 126 ύψωμα το κατείχαν οι Τούρκοι. Έστειλα τρία κομάντα με βενζίνη και βάλανε φωτιά και φύγανε για να μη γίνουμε αντιληπτοί.Το βράδυ της 20ής Ιουλίου λίγο πριν τις 9 η ώρα το βράδυ, αφού αγκαλιαστήκαμε και είπαμε ότι πρέπει να νικήσουμε, ξεκινήσαμε.Ο Θεός μας βοήθησε, πιάσαμε τους σκοπούς στον ύπνο και απ’ εκεί πέρα αντιλαμβάνεστε τι ακολούθησε…»Αξίζει να σημειωθεί ότι μόλις προ μερικών ημερών, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Π. Παυλόπουλος τίμησε τον παλαίμαχο πολεμιστή.

Ο Συνταγματάρχης ε.α. Αλέξανδρος Μανιάτης καταγόταν από την Ναύπακτο και ήταν απόφοιτος της Τάξεως 1958 της ΣΣΕ.

ΑΘΑΝΑΤΟΣ

militaire.gr/Savvas Vlassis

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !!!

 

HAPPY NEW YEAR!!!

TO BLOG ΜΑΣ ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Ο ΠΑΠΑΘΟΔΩΡΟΣ ΜΕ ΤΑ ΑΣΚΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΣΕΛΑΚΙ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ

 Tο πραγματικό του όνομα ήταν Θεόδωρος Παπαθεοδώρου 

            Μέχρι το έτος 1940 περίπου, πρώτος ιερέας ήταν ο παπαθόδωρος από το Διασελάκι, ο οποίος ιερουργούσε εναλλάξ μια Κυριακή στο Διασελάκι και μια στο χωριό μας. Δεν γνώριζε  πολλά γράμματα αλλά ήταν σεβάσμιος παπάς και γνώριζε όλες τις ευχές και τις ιεροτελεστίες σχεδόν απ’ έξω. Σε όλο το δρόμο όταν ερχόταν για κάποια ευχή, προσεύχονταν μουρμουρίζοντας. Πιστός και αγνός χριστιανός ο παπαθόδωρος  εκτός των άλλων, κρατούσε την εποχή εκείνη σε ένα τετράδιο το Ληξιαρχείο και τα Δημοτολόγια του χωριού του, αλλά και του δικού μας χωριού. Λέγεται και μου το επιβεβαίωσε και ο πατέρας μου Νικόλαος το έτος 1935 τον μήνα Νοέμβριο συνέβη το εξής περιστατικό μεταξύ του παπαθόδωρου και με έναν λαδέμπορο από τα χωριά της Μακρυνίας. Ο παπαθόδωρος μετά το τέλος της θείας Λειτουργιάς πήγε στο καφενείο κάποιου Καραγιάννη για να πιεί καφέ μαζί με άλλους χωριανούς του,  το οποίο βρίσκονταν όπισθεν του Ιερού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

    Στις 11 ώρα περίπου πήγε στο καφενείο ένας λαδέμπορας με ένα μουλάρι φορτωμένο ασκιά τα οποία περιείχαν λάδι. Ο παπαθόδωρος αφού τον χαιρέτησε του είπε κάτσε  να πιούμε καφέ και τον ρώτησε τι έχουν μέσα τα ασκιά <<αυτός του απάντησε ότι έχω λάδι νέας σοδειάς και καλής ποιότητος>>. Τότε ο παπαθόδωρος του είπε ποιος καλός θεός σε έφερε σήμερα εδώ, γιατί είχα σκοπό να πάω στο Θέρμο να αγοράσω λάδι για τα καντήλια της Εκκλησίας και για το σπίτι μου. Αφού συμφωνήσανε στην τιμή του είπε κατέβασε τα ασκιά λύσε το στόμιο να δοκιμάσω εάν το λάδι είναι καλό, τότε ο παπαθόδωρος έβαλε το δάχτυλο του στο στόμιο και του είπε ότι το λάδι είναι καλό, θα το αγοράσω όλο. Του χρόνου θα σε περιμένω ξανά να μου φέρεις και άλλο λάδι. 

    Ο λαδέμπορας παίρνοντας τα λεφτά αναχώρησε για την Μακρυνία. Τότε ο παπαθόδωρος πήρε το ένα ασκί και το πήγε στην εκκλησιά για τα καντήλια. Το άλλο ασκί το πήγε στο σπίτι του και όταν άρχισε να το αδειάζει σε ένα πήλινο δοχείο (κιούπι) διαπίστωσε ότι το ασκί από την μέση και πάνω είχε λάδι και από την μέση και κάτω είχε νερό. Αυτό συμβαίνει διότι το λάδι έχει την ιδιότητα να ανεβαίνει πάνω. Ο παπαθόδωρας έγινε μπαρούτι για την λαδιά που του έκανε ο λαδέμπορας και μέσα του είπε του χρόνου που θα έρθεις ξανά θα σε περιποιηθώ.

Την άλλη χρονιά πήγε ξανά ο λαδέμπορας στο Διασελάκι ρώτησε τον παπά εάν του άρεσε το λάδι, ο παπαθόδωρος καθώς ήτανε αστείος του είπε ειρωνευόμενος, πρώτη φορά στη ζωή μου έχω φάει τέτοιο λάδι.<< Ξεφόρτωσε τα ασκιά από το μουλάρι , λύσε το στόμιο να δοκιμάσω το λάδι με το δάκτυλό μου εάν είναι καλό και τότε απευθυνόμενος του είπε είναι καλό και θα το αγοράσω. Επειδή όμως δεν έχω λεφτά μαζί μου αυτή την στιγμή περίμενε εδώ να πάω στο σπίτι μου να φέρω λεφτά,  Ο παπαθόδωρος πήγε στο σπίτι του και δεν γύρισε ποτέ. Ο λαδέμπορας παρέμεινε επί 4 ώρες έξω από το καφενείο κρατώντας με το ένα χέρι και με το άλλο το άλλο ασκί μη μπορώντας να δέσει τα στόμια. Αφού πέρασαν αρκετές ώρες πέρασε τυχαία κάποιος Διασελακιώτης και τότε ο λαδέμπορος του είπε βοήθησε με να δέσω τα στόμια από τα ασκιά. Κατόπιν ο λαδέμπορος φόρτωσε τα ασκιά στο μουλάρι και αναχώρησε για την Μακρυνία «το φύσαγε και δεν κρύωνε για την λαδιά που του έκανε ο παπαθόδωρος». 

    Το γεγονός αυτό έγινε γνωστό σε όλη την ορεινή Ναυπακτία και από τότε μέχρι σήμερα « λένε ο παπαθόδωρος  με τα ασκιά, εάν θέλουν κάποιον να πειράξουν».

    Ο παπαθόδωρος απεβίωσε στις 28 Οκτωβρίου το έτος 1940 την ημέρα που κηρύχτηκε ο Ελληνοιταλικός πόλεμος. Λόγω της καταστάσεως εκείνη την ημέρα η εξόδιος Ακολουθία έγινε την επόμενη μέρα. Χάνοντας οι Διασελακιώτες έναν πιστό και αγνό Χριστιανό.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ