Παρασκευή 23 Αυγούστου 2013

23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑ: Η ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ


Στο κέντρο καταπράσινων και πανύψηλων βουνών, στα νότια του νομού Ευρυτανίας και μόλις 36 χιλιόμετρα από το Καρπενήσι, βρίσκεται εδώ και χίλια περίπου χρόνια το ιστορικό και σε όλους μας ακουστό μοναστήρι της Κυράς της Ρούμελης, της Παναγίας της Προυσιώτισσας περιτριγυρισμένο από απότομους και άγριους βράχους που προκαλούν δέος που και μόνο τους ατενίζεις. Το μοναστήρι είναι ιστορικό, αγιασμένο που η φήμη του ξεπέρασε τα στενά όρια της Ρούμελης, της Θεσσαλίας αλλά και της χώρας. Κατά χιλιάδες προστρέχουν οι πιστοί στην χάρη της, άλλοι να την επικαλεστούν και άλλοι θερμά να την ευχαριστήσουν. Όχι μόνο τον Αύγουστο όπου και εορτάζει το μοναστήρι ( στις 23 Αυγούστου ημέρα αποδόσεως της Κοίμησης της Θεοτόκου και συνάμα ημέρα ευρέσεως της θαυματουργού εικόνας ) αλλά και όλο το χρόνο, άνθρωποι γονατιστοί, άλλοι με λαμπάδες και τάματα, μάνες με παιδιά στην αγκαλιά, ηλικιωμένοι που με δυσκολία περπατούν, νέοι που ζητούν την παρηγοριά ,γονείς με τα παιδιά τους… Όλοι προσμένουν καρτερικά στην σειρά, για να φτάσουν στο μικρό και σκοτεινό ναό, καθολικό της Ιεράς Μονής, για να φτάσουν στη Χάρη Της, να ακουμπήσουν τα γεμάτα πίστη χείλη τους στην σεβάσμια εικόνα της Παναγίας, να λάβουν τις δωρεές Της και τις ευλογίες Της. Όλους μας περιμένει η Παναγία, όλους ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης, ανεξαρτήτως φύλου, γένους φυλής. Μια είναι η μεγάλη μας μάνα, η μάνα που στοργικά περιμένει τα παιδιά Της να έλθουν κοντά Της και να ζητήσουν τις μεσιτείες Της.
Στα νοτιοδυτικά της Ευρυτανίας, στις απολήξεις των βουνών Καλιακούδα και Χελιδώνα βρίσκεται από τον 9ο αιώνα η εικόνα της Παναγίας της Προυσιώτισσας, στις νότιες κορυφογραμμές της Πίνδου, διάλεξε η Κυρά της Ρούμελης να χτίσει το σπίτι της, μακριά από πόλεις και θορύβους αλλά κοντά σε φτωχούς, άσημους βοσκούς και σε άγριους τόπους . Κοιτώντας από ψηλά το μοναστήρι θαρρείς να είσαι σε ουράνια κλίμακα, αισθάνεσαι την μηδαμινότητα του ανθρώπου αλλά παράλληλα αισθάνεσαι και την απεραντοσύνη του Δημιουργού που « τα πάντα εν σοφία εποίησε ». Βλέπεις ολόκληρη της Ιερά Μονή από ψηλά και αισθάνεσαι το νοερό χέρι της Παναγίας να σε κρατεί, βλέπεις το καμπαναριό με τις μελωδικότατες καμπάνες, βλέπεις τα σήμαντρα, το τάλαντο, τα κελιά των φιλόξενων μοναχών, το Συνοδικό ( χώρος για υψηλά προσκεκλημένα άτομα κατά την πανήγυρη της Μονής), το βαπτιστήριο με τον Ιερό Ναό των Αγίων Πάντων, το κοιμητήριο των πατέρων της Μονής, τους τριώροφους ξενώνες για τους προσκυνητές και το καθολικό όπου τελούνται οι ιερές ακολουθίες καθημερινά προς δόξαν του Τριαδικού μας Θεού και της οικοδέσποινας της Μονής, της Παναγίας Προυσιώτισσας.

Από που όμως ήρθε και με ποιο τρόπο η εικόνα της Παναγίας;

Τον καιρό που βασίλευε ο εικονομάχος αυτοκράτορας Θεόφιλος στην Κωνσταντινούπολη, άρχισε μεγάλο διωγμό κατά των Αγίων εικόνων και έστειλε βασιλικές διαταγές σε κάθε πόλη και χώρα, διατάζοντας τους ορθόδοξους και απειλώντας τους με βασανιστήρια και εξορίες για να κατεβάσουν τις Άγιες εικόνες και να τις κάψουν ή να τις καταστρέψουν. Όσοι πείθονταν σε αυτή τη βασιλική διαταγή έπαιρναν αξιώματα και τιμές όσοι όμως αρνούνταν να καταστρέψουν τις Άγιες εικόνες τότε τους εκτελούσε είτε με απάνθρωπα βασανιστήρια είτε τους εξόριζε.
Εκείνη την εποχή το 829 μ.Χ. η σεβάσμια εικόνα της Παναγίας βρισκόταν στην Προύσα της Μικράς Ασίας. Όπως τιμούσαν την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, έτσι ακριβώς οι πιστοί τιμούσαν τον ναό που βρισκόταν η ιερή εικόνα της Παναγίας. Αφού δόθηκε βασιλική διαταγή να καταστραφούν όλες οι ιερές εικόνες ένα αρχοντόπουλο, γιος ενός άρχοντα της βασιλικής αυλής, κινούμενος από θείο ζήλο και βλέποντας τα θαύματα που καθημερινά έκανε η εικόνα της Παναγίας δεν θέλησε να υπακούσει στην διαταγή αυτή και να καταστρέψει την θαυματουργή εικόνα . Αυτός λοιπόν ο ευσεβής νέος πήρε την εικόνα αυτή και κατέφυγε στα μέρη της Ελλάδας όπου θα μπορούσε να ησυχάσει από τους μανιώδους αιρετικούς.
Ενώ ο νέος αυτός είχε κατέβει με την ιερή εικόνα ως την Καλλίπολη της Θράκης άγνωστο πώς η εικόνα χάθηκε. Ποιος μπορεί να περιγράψει τα δάκρυα και την πίκρα του αρχοντόπουλου, χτυπιόταν και οδυρόταν και αναστενάζοντας συνεχώς έκλεγε πιστεύοντας ότι η εικόνα εξαφανίστηκε λόγω της αμαρτωλότητάς του. Αφού έμεινε αρκετές μέρες κλαίγοντας είπε στον εαυτό του: « Παρόλο που η Κυρία μου Θεοτόκος θέλησε να φυλάξει μόνη Της την αγία Εικόνα, εγώ δεν θα γυρίσω πίσω στην πατρίδα μου γιατί δεν μπορώ να βλέπω να καταστρέφουν τις Άγιες εικόνες και να καταπατούν τα Άγια σύμβολα της Εκκλησίας μου ». Με αυτούς τους λογισμούς ήρθε και κατοίκησε στην Υπάτη κοντά στη σημερινή Λαμία και έκτισε ένα μικρό εκκλησάκι για να παρηγορηθεί για την ξενιτιά του.
Ένα παιδί από τους βοσκούς, φύλαγε τα γίδια του πατέρα του και μια νύχτα εκεί που κοιμόταν εκεί περίπου που είναι το σημερινό κοιμητήριο της Μονής, δίπλα από το κρυφό σχολειό, ακούει ξαφνικά πίσω του γλυκούς και απαλούς ύμνους. Από το φόβο του ξύπνησε και ενώ σκεφτόταν να βρει από πού έρχονται οι ύμνοι αυτοί βλέπει ξαφνικά ένα πύρινο στύλο, μια φωτεινή δέσμη που ξεκινούσε από μια σπηλιά και έφτανε ως τον ουρανό. Στην αρχή σκέφτηκε ότι ήταν ουράνιο τόξο, έπειτα πάλι μονολογούσε ότι το ουράνιο τόξο αφενός βγαίνει την ημέρα, αφετέρου είναι καμπυλωτό σε σχήμα, ενώ η φωτεινή αυτή στήλη ήταν κατακόρυφη ως τον ουρανό. Φεύγει λοιπόν κατατρομαγμένο στον πατέρα του και του αναφέρει το παράδοξο αυτό γεγονός. Ο πατέρας του αρχικά δεν το πίστεψε, αλλά μετά τις συνεχείς επιμονές του παιδιού του, την άλλη νύχτα πηγαίνουν μαζί και ω του θαύματος!!! Οι γλυκές μελωδίες συνεχιζόταν και ο πυρσός ξεκινούσε πάλι από το σπήλαιο και έφτανε σον ουρανό. Την άλλη μέρα το παιδί μαζί με τον πατέρα και μερικούς άλλους βοσκούς εξερευνούν το σπήλαιο και βλέπουν την Αγία εικόνα να φεγγοβολά και να αστράφτει. Αφού την προσκύνησαν και χάρηκαν που βρήκαν ένα τέτοιο θησαυρό, άνοιξαν μονοπάτι προς το σπήλαιο για να ανάβουν καθημερινά ένα καντηλάκι μπροστά στην Χάρη Της. Με ποιο όμως τρόπο ήρθε μόνο ο Θεός ξέρει.
Μετά από λίγες ημέρες το γεγονός αυτό μαθεύτηκε στις γύρω πόλεις και περιοχές και έφτασε στα αυτιά του αρχοντόπουλου που την μετέφερε από την Προύσα. Χωρίς να χάσει καιρό πήρε μαζί του τους δούλους του και έτρεξε σε εκείνα τα μέρη αναζητώντας αυτό που επιζητούσε. Μετά από δυο μέρες έφτασε και μόλις την αντίκρισε, την αναγνώρισε αμέσως και έπεσε κάτω προσκυνώντας Την. Ποτάμι τα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του, δάκρυα χαράς για την εύρεση του θησαυρού του. Έπειτα αφού φιλοδώρησε τους χωρικούς που την βρήκαν πήρε την εικόνα για να επιστρέψει στην Υπάτη λέγοντάς τους : « Αδελφοί μου μη διαμαρτύρεστε εναντίον μου διότι αφενός η εικόνα είναι δίκη μου και έπειτα ο τόπος αυτός δεν είναι κατάλληλος ούτε για χτίσιμο εκκλησίας ούτε για συνάξεις προσκυνητών ».
Με αυτά τα λόγια άφησε λυπημένους τους βοσκούς και αυτός πήρε την Αγία εικόνα και αναχώρησε. Καθώς έφτασαν σε κάποιο ύψωμα του δρόμου κουράστηκαν και έβαλαν την εικόνα σε ένα ερειπωμένο εκκλησάκι για να ξαποστάσουν. Ενώ αποκοιμήθηκαν, όταν ξύπνησαν δε βρήκαν την εικόνα και ο άρχοντας σκέφτηκε ότι τους παρακολουθούσαν οι βοσκοί και ήρθαν κρυφά και την έκλεψαν. Καθώς επέστρεφαν πίσω, το αρχοντόπουλο άκουσε μια γυναικεία φωνή λέγοντάς του : « Ω νέε σώσου και πήγαινε στο καλό, διότι εγώ αναπαύομαι καλύτερα σε αυτούς τους άγριους και ορεινούς τόπους με απλοϊκούς βοσκούς παρά σε μεγαλουπόλεις με πλούσιους άρχοντες. Αν θέλεις να μείνεις μαζί μου έλα και θα ναι και για καλό σου » και ξαφνικά πάνω στο βουνό δημιουργήθηκε το τύπωμα της Παναγίας μια τρύπα στην κορυφή του βουνού σε μέγεθος ίση με την εικόνα και κατά ύψος του βουνού εμφανίστηκαν αποτυπώματα ανθρωπίνου πέλματος. Περπάτησε δηλαδή η Παναγία προς την κορυφή του βουνού διαπερνόντας το για να φτάσει και πάλι στην θέση όπου αυτή διάλεξε να γίνει η μόνιμη κατοικία Της εδώ και χίλια περίπου έτη.
Αυτά τα άκουσε το αρχοντόπουλο με προσοχή και ελευθέρωσε τους δούλους του και γύρισε πάλι στο σημείο ευρέσεως της εικόνας και εγκατέλειψε τα εγκόσμια και αφοσιώθηκε στην υπηρεσία της Παναγίας. Έτσι λοιπόν έχουμε τους πρώτους μοναχούς που εγκαταστάθηκαν στον ιερό αυτό τόπο, που διάλεξε η Κυρά της Ρούμελης να χτίσει το αιώνιο σπίτι της, το αρχοντόπουλο που πήρε το μοναχικό όνομα Διονύσιος και ο δούλος του που πήρε το όνομα Τιμόθεος. Εκατοντάδες υπήρξαν συνολικά οι μοναχοί που διάβηκαν στο ψηφιδωτό του χρόνου το κατώφλι από την ιστορική Μονή της Παναγίας της Προυσιώτισσας, αγιάστηκαν και αγίασαν.

Συνοπτική παρουσίαση του παρεκκλησίου που βρίσκεται η εικόνα της Παναγίας της Προυσιώτισσας.

Όπως προείπαμε και πιο πριν αριστερά του τέμπλου του κυρίου ναού και σε ανεξάρτητο μέρος βρίσκεται το παρεκκλήσιο των Αγίων Πάντων όπου και βρίσκεται εδώ και πολλούς αιώνες η Ιερά και σεβάσμια εικόνα της Παναγίας της Προυσιώτισσας. Δεν έχει διασωθεί καμία μαρτυρία, η οποία να βεβαιώνει το χρόνο ίδρυσης του πρώτου σπηλαίου-ναού της Παναγίας. Το μικρό σπήλαιο, έτσι όπως διαμορφώθηκε σε ναΐσκο (4μ μήκους και 2,8 μ πλάτους) έχει το ιδιαίτερο προνόμιο να αποτελεί την μόνιμη κατοικία της θαυματουργού εικόνα της Παναγίας και οριοθετεί τον αντικειμενικό σκοπό του προσκυνήματος. Το περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο, όπου σε ειδικό προσκυνητάρι βρίσκεται και τιμάται η εικόνα της Παναγίας, χωρίζει τον μονόχωρο ναΐσκο σε κυρίως ναό και ιερό. Το ιερό μέσα στο βράχο ίσα ίσα που χωράει δύο με τρείς το πολύ κληρικούς κατά την Θεία Λειτουργία που γίνεται στο παρεκκλήσι αυτό, μόνο κατά την ημέρα πανηγύρεως της Μονής στις 22-23 Αυγούστου, ημέρα ευρέσεως της θαυματουργού εικόνας. Ο κυρίως ναός του μικρού παρεκκλησίου μόλις μπορεί να χωρέσει δέκα πιστούς οι οποίοι μπαίνουν από την δυτική είσοδο από την βορειοανατολική μεριά του καθολικού, ασπάζονται την ιερά εικόνα, προσεύχονται στην Χάρη Της και βγαίνουν από την μεσημβρινή μικρή πόρτα πάλι στο καθολικό του κυρίως ναού.

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Προυσιώτισσας

Στο μικρό αυτό σπήλαιο, στην βόρεια πλευρά του καθολικού, διαμορφωμένο κατάλληλα σε παρεκκλήσιο, κατέχει το μεγάλο θησαυρό της Ορθοδοξίας, την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.
Στο κέντρο του επιχρυσωμένου ξυλόγλυπτου τέμπλου και σε ανάλογο περίτεχνο και όμορφο προσκυνητάρι κατοικεί για χίλια και πλέον έτη η Παναγία η Προυσιώτισσα. Η εικόνα είναι μεγέθους 0,88 x 0,60 και πέρα από τα αναρίθμητα θαύματα που έχει κάνει χαρίζει στους πιστούς της πνευματική ευφροσύνη και αγαλλίαση, χαριτώνει την ψυχή του ανθρώπου. Η Παναγία εικονίζεται ως τη μέση και με το δεξί της χέρι δείχνει το Χριστό ενώ με το αριστερό τον κρατάει στοργικά στην αγκαλιά της. Ο Χριστός είναι στραμμένος προς το πρόσωπό Της και με το δεξί Του χέρι Την ευλογεί .
Πρόκειται για τον εικονογραφικό τύπο της Οδηγήτριας. Την εικόνα την καλύπτει αργυρόχρυση επένδυση του Γεωργίου Καραϊσκάκη και μόνο τα ζωγραφισμένα πρόσωπα των εικονιζόμενων είναι φανερά.. Τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια της Παναγίας , τα γραμμένα φρύδια, η μακριά ίσια καλλιγραφημένη μύτη , το μικρό κερασένιο στόμα, οι μεγάλες επιφάνειες των φώτων στο πρόσωπο φέρουν μπροστά μας μια από τις ωραιότερες και εκφραστικότερες ,μορφές της μεταβυζαντινής περιόδου. Η παράδοση, σύμφωνα με τον αριθμό 3 κώδικα της Μονής θέλει την εικόνα έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Η αργυρόχρυση επένδυση-το πουκάμισο της Παναγίας οφείλεται σε εκπλήρωση τάματος του γενναιότατου στρατηγού Καραϊσκάκη ο οποίος όταν συχνά αρρώσταινε από την ασθένεια της θέρμης, πολλάκις φιλοξενούνταν στην Μονή Προυσού και νοσηλευόταν εκεί. Έταξε στην Παναγία να του χαρίσει την γιατρειά για να συνεχίσει τους ένδοξους αγώνες του για την απελευθέρωση του γένους, και θα την έντυνε με αργυρόχρυσο πουκάμισο. Πράγματι μετά την θεραπεία, ευγνωμονώντας Την, εκπλήρωσε το τάμα του στολίζοντάς την με την θαυμάσια τεχνουργημένη επένδυση ,έργο του χρυσοχόου καλλιτέχνη Γεωργίου Καρανίκα το 1824, όπως μας αποκαλύπτει η ανάγλυφη επιγραφή πάνω από τον δεξιό ώμο της Παναγίας : « Η Παντάνασσα. Δι εξόδων του γενναιοτάτου στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη, χειρί Γεωργίου Καρανίκα, 1824 ».

Περιγραφή της διαδρομής για τη Μονή.

Φεύγοντας από το Καρπενήσι και ακολουθώντας των φιδίσιο ασφαλτόδρομο της Ποταμιάς και ακολουθώντας μια διαδρομή που ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου τα αναφέρει ως Ευρυτανικά Τέμπη φτάνουμε στις αυλές της Παναγίας. Ο δρόμος προς τον Προυσό κρύβει εναλλαγές του τοπίου. Αρχικά ο τόπος είναι καταπράσινος γεμάτος από έλατα όπου χαίρεσαι να το απολαμβάνεις ενώ λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω η φύση αγριεύει. Τα βουνά σμίγουν ερμητικά το ένα με το άλλο και συνάμα η ανθρώπινη επέμβαση τα κάνει να ανοίγουν για να φτάσουμε στο Μεγάλο και Μικρό Χωριό. Εικοσιπέντε χιλιόμετρα μετά το Καρπενήσι φτάνουμε στον χώρο όπου μπορούμε να θαυμάσουμε το τύπωμα και τα πατήματα της Προυσιώτισσας. Η ευλάβεια, η πίστη και ο πόνος των ανθρώπων τους οδήγησαν στο να χτιστεί ένα μικρό εκκλησάκι κάτω ακριβώς από το βράχο με τα πατήματα της Παναγίας. Ανεβαίνοντας την σιδερένια σκάλα μπορούμε να δούμε ολοκάθαρα τα αποτυπώματα που άφησε η Παναγία στο διάβα της για να φτάσει στο σημερινό σημείο που διάλεξε για να γίνει το σπίτι της. Το σπίτι του οποίου οι πόρτες είναι πάντα ανοιχτές. Πάντα μας καρτερεί η Θεοτόκος. Μας περιμένει όλους μας να ακουμπήσουμε πάνω της τους πόνους, τα βάσανα, τις πίκρες και τα προβλήματά μας. Συνεχίζοντας το ταξίδι μας προς την Ιερά Μονή φτάνουμε στην περιοχή Τριπόταμο όπου ο ποταμός Καρπενησιώτης ενώνεται με τον Κρικελοπόταμο για να σχηματίσουν τον Τρικεριώτη και αυτός με τη σειρά του να φτάσει στην τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών. Αφού περάσουμε την παλιά και τη νέα γέφυρα πάνω από το σημείο της ένωσης των τριών ποταμών ξεκινάει ο ανηφορικός πλέον δρόμος για να αγναντέψουμε από μακριά το ρολόι, ένα παλιό καμπαναριό όπου μας υποδείχνει ότι ο τόπος είναι αγιασμένος χάρη στην Παναγία. Έμψυχα και άψυχα αντικείμενα μας υποδείχνουν την παρουσία της Παναγιάς μας και μας δηλώνουν ότι φτάνουμε στο σπίτι της Υψηλοτέρας όλων των Αγίων και των Αγγέλων -όλης της στρατευόμενης και θριαμβεύουσας Εκκλησίας.
Το σημερινό ρολόι τα παλιότερα χρόνια χρησίμευε ως κωδωνοστάσιο –σημείο αναφοράς ώστε οι χωρικοί και οι βοσκοί να αφήσουν τις βιοτικές εργασίες και μέριμνες και να μαζευτούν όλοι ,σαν ένα σώμα προς δόξαν του Τριαδικού μας Θεού και της οικοδέσποινας της Μονής της Παναγίας μας. Ακολουθώντας μια πορεία συνεχών στροφών στο χείλος του γκρεμού το μάτι μας βλέπει να κρέμεται το Μοναστήρι έτοιμο να κατρακυλήσει προς τον απότομο γκρεμό. Είναι η πίσω μεριά της Μονής, το τριώροφο οικοδόμημα το οποίο σήμερα χρησιμεύει ως την κατοικία των μοναχών, την τράπεζα, τα μαγειρεία, τα γραφεία, το ηγουμενείο και τα κελιά στον τρίτο όροφο. Η σημαία του δικεφάλου αετού, σημείο κατατεθέν της Βυζαντινής μεγαλοπρέπειας μας υποδηλώνει ότι η Μονή είναι Σταυροπηγιακή, ότι ανήκει δηλαδή στο Οικουμενικό Πατριαρχείο εκκλησιαστικώς. Το καλογερικό όπως ονομάζεται το τριώροφο αυτό οικοδόμημα βρίσκεται στα ανατολικά του καθολικού, άρχιζε να κτίζεται το 1921, στο πλάτωμα πάνω από φοβερό γκρεμό βάθους τουλάχιστον τριακοσίων μέτρων. Έχει μήκος 21μ και 9μ πλάτος. Κατά την γερμανική κατοχή το οικοδόμημα αυτό πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς και ανοικοδομήθηκε από τον ηγούμενο Κωνσταντίνο Παπαδημητρίου. Χρησιμοποιείτε επίσης και σαν χώρος υποδοχής επιφανών προσώπων και χώρος διαμονής τους. Οι περίφημοι εξώστες του τρίτου ορόφου έχουν μια θέα μαγευτική και πάνω από το χάος του γκρεμού μετατρέπονται σε εξώστες του ουρανού. Κατεβαίνοντας προς τον χώρο στάθμευσης του αυτοκινήτου το μάτι μας δεν χορταίνει να βλέπει ολόκληρη πλέον της Ιερά Μονή. Η Κυρά της Ρούμελης μας αποκαλύπτει το σπίτι και μας καλεί να το γνωρίσουμε για να μας φιλοξενήσει.
Ἀπολυτίκιον
Ήχος α'.
Της Ελλάδος απάσης συ προΐστασαι πρόμαχος και τερατουργός εξαισίων τη εκ Προύσσης εικόνι Σου, Πανάχραντε Παρθένε Μαριάμ, και γαρ φωτίζεις εν τάχει τους τυφλούς δεινούς τε απελαύνεις δαίμονας και παραλύτους δε συσφίγγεις αγαθή. Κρημνών τε σώζεις και πάσης βλάβης τους σοι προστρέχοντας. Δόξα τω σω ασπόρω τοκετώ, δοξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα το ενεργούντι δια σου τοιαύτα θαύματα.

Μεγαλυν
άριον
Σφαίρας ουρανίους φωταγωγείς, αχράντω οικήσει την υδρόγειον δε βολαις, αρρήτων θαυμάτων, αυγάζεις όθεν πίστει, πάντες σε προσκυνούμεν ω Προυσιώτισσα.

Ἕτερον Μεγαλυνάριον
Δεύτε την εικόνα την ιερά, της Προυσιωτίσσης, ασπαζόμεθα ευλαβώς, βρύουσαν παντοίων νόσων και πάσης βλάβης, ρώσιν δαψιλεστάτην και χάρην άφθονον.
Aπό το βιβλίο του Καθηγητού Αρχαιολογίας κ. Αθανασίου Παλιούρα: Το Μοναστήρι της Παναγίας στον Προυσό

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΥ

Στο  ιστορικό της Μονής αναφέρεται ότι επί τουρκοκρατίας καταστράφηκε πολλές φορές. Η τελευταία όμως καταστροφή, που μετέβαλε τα κτίρια σε σωρούς ερειπίων, έγινε το 1944 από τους Γερμανούς. Μετά την καταστροφή των κτισμάτων, ένας αξιωματικός θέλησε να κάψει και την εκκλησία. Προσπάθησε πολλές φορές, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ενώ λοιπόν στεκόταν απ᾿ έξω και έδινε διαταγές, τιμωρήθηκε παραδειγματικά από το χέρι της Παναγίας. Μία αόρατη δύναμη τον έριξε με ορμή πάνω στο πλακόστρωτο. Το χτύπημα ήταν δυνατό, και ο Γερμανός ανίκανος να σηκωθεί. Τον σήκωσαν οι στρατιώτες και τον έβαλαν πάνω σε ζώο για να τον μεταφέρουν στο Αγρίνιο. Έτσι ο ναός παρέμεινε αβλαβής, όπως διαφυλάχθηκε ακέραιος δια μέσου των αιώνων.

H ΑΓΝΩΣΤΗ «ΚΑΛΟΓΡΙΑ»

  Πέρασαν τέσσερα χρόνια. Ο εμφύλιος πόλεμος τώρα μαίνεται στην ελληνική ύπαιθρο. Οι κάτοικοι της Ευρυτανίας και Ορεινής Ναυπακτίας εγκαταλείπουν τα χωριά τους και προσφεύγουν για ασφάλεια σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Μαζί τους προσφεύγει και η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Ακολουθεί και αυτή την τύχη των παιδιών της και μεταφέρεται από τους μοναχούς του Προυσού στην Ακρόπολη της Ναυπάκτου. Το μοναστήρι παραμένει τελείως έρημο.
Ύστερα από καιρό αρχίζουν οι επιχειρήσεις του Στρατού. Η 9η Μεραρχία αναλαμβάνει εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην Ευρυτανία. Μερικά τμήματα περνούν από τον Προυσό. Ορισμένοι αξιωματικοί και στρατιώτες πλησιάζουν στη σκοτεινή εκκλησούλα της σπηλιάς και μπαίνουν για να προσκυνήσουν.
Εκεί μέσα αντικρίζουν ένα παράδοξο θέαμα: Μπροστά στο τέμπλο, στ᾿ αριστερά της Ωραίας πύλης, να  υπάρχει ένα αναμμένο καντήλι και μία καλόγρια γονατιστή.
Οι  στρατιώτες απορούν. Πως ζει  αυτή  η  μοναχή εδώ , τη στιγμή που η Ευρυτανία είναι τελείως έρημη από κατοίκους; Πως συντηρείται, τί τρώει, που βρίσκει λάδι για το καντήλι; Την ερωτούν λοιπόν, κι εκείνη σεμνά και πονεμένα τους απαντά:
- Παιδιά μου, ζω εδώ μοναχή μου δυόμισι τώρα χρόνια. Για τη δική μου ζωή δεν χρειάζονται φαγητό και ψωμί. Μου αρκεί ότι έχω το καντήλι μου αναμμένο.
Οι στρατιώτες, κουρασμένοι από τις επιχειρήσεις και βιαστικοί να φύγουν, δεν έδωσαν προσοχή στα λόγια της. Την επομένη όμως, όταν τα έφεραν πάλι στη μνήμη τους, κατάλαβαν πως επρόκειτο για κάτι θαυμαστό. Και όταν αργότερα περνούσαν από  τη Ναύπακτο, ζήτησαν επίμονα άδεια από τον διοικητή τους για να επισκεφθούν τον Μητροπολίτη.
Ο Επίσκοπος Ναυπακτίας κα Ευρυτανίας Χριστόφορος τους υποδέχθηκε με αγάπη, και αφού τους άκουσε συγκινημένος, έριξε φώς στο μυστήριο.
- Ο ναός, τους είπε, που επισκεφθήκατε, ανήκει στην έρημη τώρα Ιερά Μονή Προυσιώτισσας, της οποίας η θαυματουργή εικόνα βρίσκεται πάνω από δυο χρόνια εδώ, στο παρεκκλήσι της Μητροπόλεώς μας, στον Άγιο Διονύσιο. Πηγαίνετε να την προσκυνήσετε, και θα καταλάβετε...
Πήγαν πράγματι και προσκύνησαν. Τότε αυθόρμητα στον καθένα δόθηκε η εξήγηση στην απορία του: Στην εικόνα της Θεομήτορος αναγνώρισαν τη μοναχή εκείνη που συνάντησαν στο εκκλησάκι της σπηλιάς, ψηλά  στον Προυσό!

ΑΛΛΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Πλησίον και εμπρός τού Ναού υπάρχει ένα φοβερό χάος, πού καταλήγει σε βαθύ ρέμα. Μόνο να κοιτάξει κανείς φεύγει πίσω τρομαγμένος. Σήμερα βέβαια υπάρχουν προστατευτικά μέσα, παλαιά όμως όχι. Μία φορά, ημέρα εορτής στη Ιερά Μονή, μια γυναίκα έτυχε να στέκεται εκεί κρατώντας το παιδί της στην αγκαλιά της. Λόγω της πολυκοσμίας σπρώχθηκε, παραπάτησε και γκρεμίστηκε μαζί με το μικρό της, στο θανατηφόρο γκρεμό. Αμέσως έτρεξαν ορισμένοι από γύρω για να μαζέψουν τη μητέρα και το παιδί της. Μόλις έφθασαν στο βάραθρο, «ώ των θαυμάσιων σου. Δέσποινα τού κόσμου», είδαν τη γυναίκα σώα και αβλαβή να κάθεται σ' ένα λιθάρι και να κρατά στην αγκαλιά της το παιδί. Τη ρώτησαν πώς συνέβη και σώθηκε, και εκείνη απάντησε: «Καθώς έπεσα στο γκρεμό πρόφθασα να πω: Παναγιά μου Προυσιώτισσα, βοήθα με και έτσι η Δέσποινα Θεοτόκος φύλαξε, καθώς βλέπετε, κι εμένα και το παιδάκι μου».
Το έτος 1918, στη μεγάλη γρίπη στο Μεσολόγγι πέθαιναν κάποιες δεκάδες άνθρωποι κάθε μέρα. Ζήτησαν να μεταφερθεί στην πόλη η Ιερά Εικόνα. Την προϋπάντησαν πάμπολλοι προ της πόλεως. Όμως οι ολιγόπιστοι και οι άπιστοι λόγω της επαφής των ανθρώπων ως προς τη μετάδοση της γρίπης, άρχισαν να λένε ότι οι θάνατοι θα πολλαπλασιασθούν. Τούτο έστεκε μόνο ιατρικά, όχι χριστιανικά. Διαψεύσθηκαν παταγωδώς. Το βράδυ εκείνο τελέσθηκε παράκληση και δέηση προς την Παναγία. Ο λαός με θέρμη πίστεως προσευχήθηκε. Πάντα προ του κινδύνου οι ψυχές «ανοίγονται» προς τον ουρανό. Άμεσο και ορατό το αποτέλεσμα. Την επόμενη δεν υπήρξε ούτε ένας θάνατος, αλλά ούτε και στη συνέχεια. Έμεινε πολλές ήμερες στην πόλη η Εικόνα και την προσκύνησαν με δέος και ευγνωμοσύνη πάρα πολλοί. Φυσικά ευεργετηθήκαν και οι ολιγόπιστοι, οι όποιοι και σίγησαν. Οι πιστοί της πόλεως αφιέρωσαν ασημένια επτάφωτη κανδήλα μεγάλης αξίας και τέχνης, όπου υπάρχει με στοιχεία των δωρητών και θυμίζει το πολλαπλό θαύμα.
Μία γυναίκα πού διαμένει στη Βοστόνη της Αμερικής, μητέρα τριών μικρών παιδιών τότε, καταγόμενη από τα μέρη του Αγρινίου, προσβλήθηκε από καρκίνο. Μετά πίστεως παρακάλεσε την Προυσιώτισσα, την οποία είδε και στον ύπνο της και τη διαβεβαίωσε ότι είναι πλέον υγιής. Όταν το 1980 ήλθε στην Ελλάδα πήγε και στη Μονή για να ευχαριστήσει την Παναγία. Εκεί άφησε γραμμένους και τους εξής στίχους: «Δεν ξέρω. Παναγία μου, πως να σ' ευχαριστήσω, πως να σου πλέξω στέφανα, να σε δοξολογήσω. Σ' ευχαριστώ, σ' ευχαριστώ, σου στέλνω ευχαριστίες, Ώ! Παναγιά Προυσιώτισσα, ύμνους, δοξολογίες».  


ΤΑ ΠΑΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ




ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΟΝ ΥΜΝΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΘΕΣΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΑΙΓΙΝΗΣ ΤΟΝ 19ο ΑΙΩΝΑ μ.Χ. «ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ» ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΨΑΛΤΕΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΙΜΩΝΟΣ ΠΕΤΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ.






Αγνή Παρθένε Δέσποινα, Άχραντε Θεοτόκε,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Παρθένε Μήτηρ Άνασσα, Πανένδροσε τε πόκε.
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.

Υψηλοτέρα Ουρανών, ακτίνων λαμπροτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Χαρά παρθενικών χορών, αγγέλων υπερτέρα,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.

Εκλαμπροτέρα ουρανών φωτός καθαροτέρα,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Των Ουρανίων στρατιών πασών αγιωτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.

Μαρία Αειπάρθενε κόσμου παντός Κυρία
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Άχραντε Νύμφη Πάναγνε Δέσποινα Παναγία,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.

Μαρία Νύμφη Άνασσα, χαράς ημών αιτία.
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Κορή σεμνή Βασίλισσα, Μήτηρ υπεραγία,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.

Τιμιώτερα Χερουβείμ υπερενδοξοτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Των ασωμάτων Σεραφείμ των Θρόνων υπερτέρα,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.

Χαίρε το άσμα Χερουβείμ χαίρε ύμνος Αγγέλων
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Χαίρε ωδή των Σεραφείμ Χαρά των Αρχαγγέλων
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.

Χαίρε ειρήνη και χαρά λιμήν της σωτηρίας
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Παστάς του Λόγου ιερά άνθος της αφθαρσίας
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.

Χαίρε Παράδεισε τρυφής, ζωής τε αιωνίας,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Χαίρε το ξύλον της ζωής, πηγή αθανασίας,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.

Σε ικετεύω Δέσποινα, Σε, νυν, επικαλούμαι,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Σε δυσωπώ Παντάνασσα, Σην χάριν εξαιτούμε.
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.

Κορή σεμνή και άσπιλε, Δεσποίνα Παναγία
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Θερμώς επικαλούμε Σε, Ναέ ηγιασμένε,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.

Αντιλαβού μου, ρύσαι με, από τού πολεμίου,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Και κλήρονομον δείξον με, ζωής της αιωνίου,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.



Τρίτη 13 Αυγούστου 2013

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ


ΓΕΩΤΡΗΣΗ ΑΧΛΑΔΟΚΑΣΤΡΟΥ

Νέα γεώτρηση έγινε αυτή τη φορά στη θέση «Μύλος» στο Ξηρόρεμα (Αρτοτιβιάνικος Κάκαβος) που διέρχεται ο επαρχιακός δρόμος Θέρμου-Αχλαδοκάστρου-Πλατάνου.


Αυτή τη φορά φαίνεται ότι το νερό είναι αρκετό (σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς 18 κυβ/ώρα) για να καλύψει τις ανάγκες ύδρευσης του Αχλαδοκάστρου, κατόπιν πρωτοβουλίας του Δημάρχου Ναυπακτίας κ. Μπουλέ Ιωάννη. Μέχρι τώρα έγιναν 8 γεωτρήσεις από ιδιώτες και από την Δημαρχεία χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Ένα μεγάλο πρόβλημα που απασχολεί το Αχλαδόκαστρο τα τελευταία χρόνια και ήταν ανασταλτικός παράγοντας ανάπτυξης αυτή τη φορά μάλλον παίρνει τέλος.  Με την επίλυση αυτού του προβλήματος αναμένεται νέα οικοδομική δραστηριότητα από τους απανταχού Αχλαδοκαστρίτες και επιστροφή στη γενέτειρά τους έστω και σαν τόπος παραθέρισης.  Οικοδομική δραστηριότητα μπορεί να γίνει στον «Άγιο Γεώργιο» που βρίσκεται σε ειδυλλιακή τοποθεσία με ανοιχτό ορίζοντα τα Διπόταμα, το πλάτωμα του Ευήνου στον κάμπο της κάτω Στράνωμας και τον κάμπο της Ανάληψης (στην τοποθεσία πένα-πείνα).  Επίσης και το πετρογέφυρο (Καμάρα της Αρτοτίβας) με τις μάχες και τα καραβάνια των αγωγιατών με το πετρέλαιο και το αλάτι για το μονοπώλιο του Δημητρακόπουλου (Ντελή) στον Πλάτανο.  Με τα χιλιάδες γιδοπρόβατα για τα χειμαδιά στον κάμπο Μεσολογγίου και την επιστροφή αυτών την άνοιξη για την Ορεινή Ναυπακτία.  Από τον Άγιο Γεώργιο μπορεί κάποιος να ακούσει τον ήχο των κυπροκούδουνων του Θανάση (Νάσου) Αγγελάκη, Κων/νου Πυλαρινού, Μιχαήλ (Λάκη) Πυλαρινού, Δημητρίου (Λημερομήτρος) Αγγελάκη και την Άνοιξη τους μερακλήδες Κορεντζελαίους ανηφορίζοντας από της Αγανές και καταλήγοντας στις Αγκαθούλες του Πλατάνου. 

Φέτος οι κάτοικοι του χωριού είπαν το νερό-νεράκι λόγω ελλείψεως από τις πηγές υδροδότησης και της μεγάλης κατανάλωσης νερού από ορισμένες οικογένειες για το πότισμα των κήπων (ντομάτες, φασολάκια κλπ). Υπάρχουν οικογένειες που καταναλώνουν 70 κυβικά νερού και άνω με αποτέλεσμα να γίνεται υπερκατανάλωση. Με αυτές τις νοοτροπίες και το Φίδαρη να φέρουμε θα υπάρχει πρόβλημα-χρειάζεται καλή διαχείριση. Αυτές τις ημέρες η κατάσταση αντιμετωπίζεται με υδροφόρα κουβαλώντας νερό από το Θέρμο και τον Πλάτανο γεμίζοντας τα 2 υδραγωγεία. Οι κάτοικοι εκπέμπουν SOS για την έλλειψη νερού - φτάνει πια έλεος.....

Δευτέρα 12 Αυγούστου 2013

ΟΙ ΙΑΤΡΟΙ ΙΑΚΩΒΟΣ ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΤΙΜΟΝΗΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΠΡΩΤΟΙ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΥΛΟΓΙΑΣ

του Ραφαήλ Διαμαντή

Ειδικού Παθολόγου


Σίγουρα λίγοι Έλληνες γνωρίζουν ότι Έλληνας ήταν εκείνος πού πρώτος εμβολίασε το κόσμο σώζωντάς τον από την επάρατη τότε νόσο της ευλογιάς. Αποτελεί νόσημα πού εξαφανίστηκε επίσημα από την οικουμένη με ανακοίνωση του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας στα 1984. Τι συνέβαινε όμως 300 χρόνια νωρίτερα; Ένας μεγάλος και ευφυέστατος λοιπόν έλληνας ιατρός ο Ιάκωβος Πυλαρινός (πολύ πρίν τον Έντουαρντ Τζέννερ πού καπηλεύτηκε το έργο του Πυλαρινού), πού είχε σπουδάσει στη Πάδουα ιατρική γύρισε το κόσμο σαν ανήσυχο πνεύμα πού ήταν και παρατηρώντας μιά απλή ελληνίδα χωρική κάπου στη Θεσσαλία τον ενυπωσίασε πώς τρίβοντας τη πληγή κάποιου προβάτου προσβεβλημένου από ευλογιά κατόπιν ενοφθάλμιζε το γδαρμένο ιστό στο χέρι παιδιών πού αποκτούσαν ανοσία στο καταραμμένο αυτό νόσημα. Σκέφθηκε λοιπόν πολύ ορθά να πράξει το ίδιο σε ευρύτερη κλίμακα σε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούσε. Οι ασθενείς του ανήκαν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και ο Ευλογιασμός όπως ονομάστηκε η μέθοδος του αποτέλεσε το πρώτο εμβολιασμό του είδους αυτού κατά της ευλογιάς. Αργότερα ο Τζέννερ εφάρμοσε τον δαμαλισμό, πού είναι διαφορετική μέθοδος και λιγότερο επικίνδυνη. Ο Πυλαρινός έσωσε ουσιαστικά την Οθωμανική Αυτοκαρατορία και την Ελλάδα από την ευλογιά. Υπήρξε επίσης προσωπικός ιατρός και του ίδιου του Σουλτάνου. Πάρα κάτω αναφέρονται δυό βραχείς βιογραφίες του Πυλαρινού και του Τιμόνη, συναδέλφου του πρώτου. Δεν υπάρχει καμμία γκραβούρα, χαλκογραφία, ή λιθογραφία πού να αναπαριστούν το πορτραίτο του Πυλαρινού ή του Τιμόνη. Δεν ξέρουμε τίποτα σήμερα για το παρουσιαστικό τους. Μπορούμε όμως να το φανταστούμε. Ανεξάρτητα απ’αυτό αμφότεροι αυτοί οι ιατροί άφησαν ανεξίτηλα τα ονόματά τους στην Ιστορία !
Οι Ιατροί Εμμανουήλ Τιμόνης και Ιάκωβος Πυλαρινός
Δε γνωρίζουμε πολλά πράγματα για τη ζωή του Εμμανουήλ Τιμόνη. Γεννήθηκε στη Χίο στα μέσα του 17ου αιώνα , διετέλεσε καθηγητής στην Ιατροφιλοσοφική σχολή της Πάδουας και πέθανε στην Ιταλία σε πολύ μεγάλη ηλικία στα 1741 .
Ο Ιάκωβος Πυλαρινός γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλληνίας στα 1659 και πέθανε στην Κωνσταντινούπολη στα 1718. Σπούδασε Νομική στην Πάδουα και αφού άσκησε για μικρό διάστημα την δικηγορία στο Ληξούρι , ξαναπήγε στην Πάδουα όπου σπούδασε Ιατρική . Ήταν ένας πραγματικός κοσμοπολίτης και αυτό που λέμε σήμερα επιφανής ιατρός . Διετέλεσε αρχίατρος στην Υψηλή Πύλη του Σουλτάνου, στην Αυλή του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας , στην αυλή του τσάρου Πέτρου του Μεγάλου, του Δόγηδος της Βενετίας Μοροζίνι του λεγόμενου Πελοποννησιακού, του Σέρβου ηγεμόνα και τέλος εργάσθηκε ως ιδιώτης ιατρός στο όμορφο περιβάλλον της Κωνσταντινούπολης .
Στην Κωνσταντινούπολη γνωρίσθηκε με το συμπατριώτη του Τιμόνη και μαζί ανέπτυξαν στρατηγικές αντιμετώπισης της ευλογιάς που είχε γίνει την εποχή εκείνη επιδημική μάστιγα .
Εφαρμόζοντας τις ήδη υπάρχουσες γνώσεις , λαμβάνοντας υπόψιν και λαϊκές μεθόδους άσκησης της Ιατρικής ανέπτυξαν τη μέθοδο του λεγόμενου ευλογιασμού . Δηλαδή εισήγαγαν με εγκεντρισμό ή με εμφύτευση στο δέρμα υγιών παιδιών, πύον από φλύκταινες ασθενών με ευλογιά (ειδικά ασθενών που νοσούσαν ελαφρά). Τα παιδιά με αυτόν τον τρόπο γίνονταν άνοσα και αποκτούσαν ισόβια προστασία έναντι της ευλογιάς .
Ο Τιμόνης δημοσίευσε τις παρατηρήσεις του στο «Historia variolarum quae per incisionem excitantur», στην Κωνσταντινούπολη το 1713 και μέσω του φίλου του ιατρού J. Woodward τις ανακοίνωσε επίσημα στη Βασιλική Ιατρική Εταιρεία του Λονδίνου, «An account of history of the procuring the small-pox byinfection or inoculation, etc», (περιοδικό Philosophical Transactions, vol. XXIX, London 1714).
Ο Πυλαρινός δημοσίευσε τις δικές του παρατηρήσεις (είχε δημιουργηθεί κάποια ρήξη μετξύ των δύο Ελλήνων ιατρών;) στη Βενετία το 1715 : «Nova et tuta Variolas Excitandi per Translantationem Methodus; Nuper inventa & in usum tracta», ήτοι . «Νέα και ασφαλής μέθοδος της ευλογιάς δια μετεμφυτεύσεως, νεωστί εφευρεθείσα και εις χρήσιν αχθείσα ήτις ορθώς του λοιπού τα σώματα φυλάσσει απρόσβλητα από τοιαύτης μολύνσεως» . Η εργασία εγκρίθηκε αμέσως από την Ιερά Εξέταση και η μέθοδος του εμβολιασμού γενικεύθηκε στην Ιταλική χερσόνησο.
Ο Πυλαρινός φαίνεται στην εργασία του μαχητικός και νεωτεριστής. Νικημένος από τη λογική και την πείρα όπως περήφανα γράφει, έμαθε αυτήν τη μέθοδο από τους απλούς ανθρώπους της Ανατολής και την κάνει ευρέως γνωστή. « Οι καιροί δε γεννάνε τους καρπούς τους μια φορά και μαζί. Σε ορισμένες εποχές γεννούν και φέρνουν στο φως », γράφει παραστατικά θέλοντας να προλάβει τις αμφισβητήσεις γαι το λόγο που ο ευλογιασμός δεν έγινε από τα πριν γνωστός. Στα αρχεία του Πανεπιστημίου της Πάδουας υπάρχει καταγραφή των πτυχίων του Πυλαρινού καθώς και το σπάνιο οικόσημό του, έγχρωμο, συνιστάμενο από έναν Πυλώνα και μιά Πύλη στη βάση του, λευκού χρώματος, σε ερυθρό φόντο.. Προφανώς το οικόσημο αυτό είναι αλληγορικό και σχετίζεται με το όνομα του Πυλαρινού δεικνύοντας την ετυμολογία του ονόματος του.
Ένεκα του γεγονότος ότι αμφότεροι σπούδασαν στη Πάδουα και κατείχαν ενετικά διαβατήρια καθώς τόσο η Χίος όσο και το Ληξούρι της Κεφαλληνίας ήσαν ενετοκρατούμενες περιοχές (οι αποικίες της Ultramarina ή Oltre Mar όπως τις αποκαλούσαν οι ενετοί), οι Άγγλοι πού συμπεριέλαβαν τον Πυλαρινό και τον Τιμόνη σαν μέλη του βασιλικού κολλεγίου του Λονδίνου στα 1715, τους χαρακτηρίζουν ακόμα και σήμερα άστοχα και λανθασμένα ως ”ενετούς” ή ”ιταλούς” στη διεθνή βιβλιογραφία, ενώ τόσο οι ενετοί όσο και οι Ιταλοί δεν αμφισβήτησαν ποτέ την ελληνκότητά τους!
Η αλλοίωση της ιστορίας συνεπώς είναι πανεύκολη όταν επικρατεί άγνοια της ελληνικής ιστορίας στις πλατειές μάζες του λαού ή ηθελημένα ή παραπληροφόρηση και κατευθυνόμενα συμφέροντα αποσκοπούν στη παραπλάνηση απόκρυψη ή και διαστρέβλωση της πνευματικής κληρονομιάς. Δίχως κεφάλι ένας λαός χάνεται από το χάρτη!
Η ευλογιά.
Η ευλογιά είναι μία ιογενής εξανθηματική νόσος της παιδικής ηλικίας εξαιρετικά «φθοροποιός». Το 10 με 30% των παιδιών που προσβάλλονταν κατέληγαν στον θάνατο. Το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών που διασώζονταν αποκτούσαν σημάδια – ουλές (ιδιαίτερα στο πρόσωπο), εξαιρετικά αντιαισθητικά που τα συνόδευαν σε όλη τους τη ζωή (βλογιοκομένος, βλογιοκομένη). Είναι εξαιρετικά μεταδοτική (μέσω απευθείας επαφής με τον ασθενή, μέσω μολυσμένων αντικειμένων κτλ). Παραδοσιακά «είναι εκ των νόσων εκείνων, αι οποίαι δωρούνται διαρκή ανοσίαν ».
Η κλινική πορεία της ευλογιάς είναι:
Α.Επώαση (διάρκεια 10 με 14 ημέρες) , χωρίς κάποιο σημείο.
Β. Αρχή . Υψηλός πυρετός (γύρω στους 40 βαθμούς Κελσίου, έντονη κεφαλαλγία, οσφυαλγία ), κηλιδώδες εξάνθημα (Rash) που μοιάζει με αυτό της ιλαράς, κυρίως εντοπιζόμενο στις έσω επιφάνειες των μηρών και βραχιόνιων και καθόλου στο πρόσωπο. Χαρακτηριστικό σύμπτωμα στην διάκρισή της από την ιλαρά σε αυτό το στάδιο είναι η εντονότατη οσφυαλγία (η ιλαρά δεν προκαλεί οσφυαλγία) και η διατήρηση σε καλό επίπεδο της διανοητικής λειτουργίας.
Γ . Εξάνθηση. Κηλίδες, οζίδια και φυσαλίδες με ορώδες υγρό. Το εξάνθημα καταλαμβάνει όλο το σώμα και κυρίως το πρόσωπο. Παρόμοια εμφανίζεται και ενάνθημα στους βλεννογόνους του στόματος, της μύτης, του φάρυγγα κτλ, με συνοδή αδυναμία λήψης τροφής, βράγχος φωνής, δύσπνοια κτλ.
Δ . Διαπύηση του υγρού των φυσαλίδων (συνήθως με βακτήρια) και επιδείνωση της γενικής εικόνας.
Ε. Αν ο ασθενής επιβιώσει από όλα αυτά φτάνει στο στάδιο της απολέπισης (οι φυσαλίδες ξηραίνονται και αποπίπτουν αφήνοντας ερυθρωπές ουλές, οι οποίες στο μέλλον θα γίνουν λευκά στίγματα ). Ο πυρετός πέφτει (λύση) και η γενική κατάσταση βελτιώνεται θεαματικά.
Ιταλική λιθογραφία του πρώτου ημίσεως του 19ου αιώνα πού αποτέλεσε τάμα σε εκκλησία καθώς ο εικονιζόμενος ιατρός όρθιος δεξιά έσωσε από την ευλογιά τον ασθενή στη κλίνη Σεμπαστιάνο Γκανσόλο με εμφανή τα σπυριά της ευλογιάς. Η σύζυγός του προφανώς γονυπετής κάνει με τη προσευχή της παράκληση στη Παναγία να σώσει τον σύζυγό της.
Ιταλική λιθογραφία του πρώτου μισού του 19ου αιώνα πού αποτέλεσε τάμα σε εκκλησία καθώς ο εικονιζόμενος ιατρός όρθιος δεξιά έσωσε από την ευλογιά τον ασθενή στη κλίνη Σεμπαστιάνο Γκανσόλο με εμφανή τα σπυριά της ευλογιάς. Η σύζυγός του προφανώς γονυπετής κάνει με την προσευχή της παράκληση στη Παναγία να σώσει τον σύζυγό της.

Τετάρτη 17 Ιουλίου 2013

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΕΝΙΣΤΑΜΕΝΩΝ - ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ Κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ

ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΕΝΙΣΤΑΜΕΝΩΝ  

ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ ΣΗΜΕΡΑ 17-30/5/2013 Ο 
ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ  ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ Κ.ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ.


ΘΥΕΛΛΑ ΑΧΛΑΔΟΚΑΣΤΡΟΥ-ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΠΛΑΤΑΝΟΥ 2-2

Την Κυριακή 12 Αυγούστου 2012 έγινε στο Γήπεδο της Θύελλας Αχλαδοκάστρου ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ της ομάδας του χωριού μας και του Ατρομήτου Πλατάνου. Παρότι η Θύελλα αγωνίστηκε συμπληρώνοντας μόνο ενδεκάδα (11) και οι αντίπαλοι είχαν στη διάθεσή τους πολλούς αναπληρωματικούς παίκτες δεκαοχτάδα (18) κατόρθωσε και απέσπασε ισοπαλία με σκορ 2-2. Τον αγώνα παρακολούθησαν αρκετοί φίλαθλοι και από τα δυο χωριά μένοντας ικανοποιημένοι από το θέαμα.

                                          Φωτογραφίες από τον αγώνα:








Δευτέρα 15 Ιουλίου 2013

ΤΟ ΧΑΝΙ ΤΟΥ ΜΠΑΡΜΠΑ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ ΠΥΛΑΡΙΝΟΥ

<<Φεδρά το Αλώνι>> ή <<Σκορδά το Χάνι>>





Το ανωτέρω κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ναυπακτιακή", Ιούλιος - Αύγουστος 2006.